พิษทั้งกายถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ทำให้ม่อฝานบอบช้ำอย่างหนัก กลับมาถึงถ้ำก็ต้องนอนพักอยู่ร่วมห้าหกวันกว่าจะฟื้นกำลังกลับมาได้
การเผชิญครั้งนี้ก็ทำให้เขาเข้าใจชัดเจนว่า ปีศาจก็คือปีศาจ ตลอดทั้งภูเขาดำลม ไม่มีสิ่งใดที่สว่างไสว ทุกอย่างล้วนจมอยู่ในความมืดมิด
เดิมทีม่อฝานคิดจะสืบถามเรื่องหินสีขาวนวลจากท่านปีศาจน้อยเฮยจื่อ ก็จำต้องพับความตั้งใจนั้นทิ้งไป
เขาไม่ต้องการให้แมงป่องปีศาจตัวนั้นฆ่าตนเพื่อชิงของวิเศษเป็นอันขาด
ขณะเดียวกัน ในใจของม่อฝานก็บังเกิดความคิดอยากหนีออกจากภูเขาดำลมแห่งนี้ขึ้นมา
ที่นี่แม้จะเป็นรังของปีศาจ แต่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่เขาอยากอยู่แม้แต่น้อย เพราะหากเผลอตัวเพียงเล็กน้อย ก็อาจถูกปีศาจเหล่านี้จับไปทำเป็นโต๊ะเลี้ยงวางบนบ่าหามได้
เขาเพิ่งมาอยู่ได้เพียงสองวัน ก็ได้เห็นน้ำใจอันเย็นชาของปีศาจบนภูเขาดำลมเสียแล้ว
จ้าวปีศาจไม่แม้แต่จะเหลียวมองเขา แม่ทัพปีศาจคิดจะกินเขา แม้แต่ปีศาจน้อยที่รับเขามาไว้ก็ยังคิดจะใช้เขาสูบพิษ
สรุปได้ว่า ที่นี่ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!
ถึงแม้การถูกสูบพิษทั้งกายจะไม่ทำให้ม่อฝานตาย แต่หลังผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ เขากลับพบว่า หากพิษทั้งกายถูกสูบออกจนหมดสิ้น เขาก็จะบอบช้ำอย่างหนัก สร้างความเสียหายมหาศาลต่อร่างปีศาจของเขา
เขารู้สึกว่าหากต้องเจอแบบนี้อีกสักสองสามครั้ง คงต้องตายแน่!
"ไม่ได้แล้ว ต้องรีบหนีออกจากภูเขาดำลมนี้ให้เร็วที่สุด!"
ม่อฝานสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้ามืดครึ้มลงเล็กน้อย การรอคอยความตายไม่ใช่วิสัยของเขาเป็นอันขาด
ฟังเสียงกรนดังสนั่นราวฟ้าผ่าจากห้องข้าง ๆ ม่อฝานก็เริ่มวางแผนการหลบหนี
จากการพูดคุยกับสุนัขปีศาจหลายฮกในช่วงหลายวันนี้ ม่อฝานเข้าใจว่า บนภูเขาดำลมแห่งนี้ เหล่าปีศาจแท้จริงแล้วไม่ได้มีภารกิจมากมายนัก ปีศาจน้อยแต่ละนายล้วนมีปีศาจน้อยผู้ติดตามสามตนกับปีศาจน้อยลาดตระเวนห้าตนเป็นอัตรามาตรฐาน