ตลอดช่วงหลายวันที่ผ่านมา ม่อฝานเริ่มเข้าใจระบบปีศาจของภูเขาดำลมขึ้นมาบ้างแล้ว
ปีศาจที่ใหญ่ที่สุดบนภูเขาดำลมทั้งลูกก็คือจ้าวปีศาจนามว่า "พายุหมุนดำ" ที่เขาเคยเห็นในถ้ำดำลมเมื่อวันก่อน นอกนั้นก็ยังมีแม่ทัพปีศาจอีกสี่ตน
ใต้แม่ทัพปีศาจแต่ละตนมีทหารสนิทสามตนและปีศาจน้อยอีกห้าตน
ส่วนใต้ปีศาจน้อยลงไป ก็มีตงมู่สนิทสามตนและปีศาจน้อยลาดตระเวนอีกห้าตน
เมื่อรวมทั้งหมดเข้าด้วยกัน ปีศาจบนภูเขาดำลมทั้งลูกมีจำนวนหลายร้อยตนเชียว!
ก่อนหน้านี้ม่อฝานยังรู้สึกว่าเกินจริงไปหน่อย แต่ตอนนี้ดูแล้ว เหมือนจะไม่เกินจริงแม้แต่น้อย
ไม่นานนัก บนยอดเขาผิงติ่งทั้งยอดก็มีปีศาจจำนวนมากมาล้อมเป็นวงกลมไว้
"ดูสิ พวกแม่ทัพใหญ่มาแล้ว!!"
ไม่รู้ว่าปีศาจตนไหนร้องตะโกนขึ้นมา เสียงนั้นดึงดูดสายตาของปีศาจทั้งหลายได้ในทันที
ม่อฝานเงยหน้าขึ้นมองไป ก็เห็นเงาร่างสามสายเหินเวหามาถึง รวดเร็วจนมาถึงแถวหน้าในเวลาไม่นาน
ปีศาจสามตนนี้ก็คือแม่ทัพปีศาจสามตนที่ม่อฝานเคยเห็นในถ้ำดำลม และทั้งสามต่างก็มีวิชาเหินเวหา
ทันทีที่ปีศาจทั้งสามปรากฏตัว เหล่าปีศาจคนสนิทภายใต้บังคับบัญชาของแต่ละตนก็ออกมา จัดวางโต๊ะเก้าอี้ เหล้า และผลไม้ที่เตรียมไว้ให้เรียบร้อย เชิญแม่ทัพทั้งสามนั่งประจำที่
ส่วนเหล่าปีศาจน้อยอย่างเฮยจื่อนั้น ไม่มีสิทธิ์นั่งโต๊ะเลี้ยง ต่างก็ต้องหอบเก้าอี้มาคนละตัวกันเอง จึงจะไม่ดูน่าอายเท่าไรนัก
ส่วนปีศาจเล็กอย่างม่อฝานนั้น แม้แต่เก้าอี้สักตัวก็ไม่มี ได้แต่นั่งเปล่า ๆ หรือไม่ก็ล้มตัวลงนอนกับพื้นกระจัดกระจายกันไป สรุปความรู้สึกที่ม่อฝานได้รับก็คือคำเดียวว่า "วุ่นวาย"!
"ปีศาจก็คือปีศาจ ไม่มีวินัยเอาซะเลย เทียบกับมนุษย์ไม่ได้แม้แต่น้อย!"
ม่อฝานเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้า ในใจรู้สึกดูแคลนอยู่ไม่น้อย ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่าตอนนี้ตนเองก็เป็นหนึ่งในปีศาจจำนวนมากบนยอดเขาผิงติ่งนี้เช่นกัน