คำพูดของปีศาจน้อยชุดดำทำให้ม่อฝานชะงักไปชั่วขณะ เช่นเดียวกันกับปีศาจทั้งหลายในถ้ำที่พากันตะลึง
ผู้ใดก็ตามย่อมมองออกว่าปีศาจคางคกตนนี้มิเป็นที่โปรดปรานของจ้าวปีศาจ อีกทั้งยังไปก่อเรื่องกับแม่ทัพงูพิษเข้า อย่างไรเสียก็คงไม่มีจุดจบที่ดี
แม้ในเวลานี้จ้าวปีศาจจะอารมณ์ดี ยอมไว้ชีวิตปีศาจคางคกตนนี้ แต่อย่างไรก็ไม่มีปีศาจตนใดกล้าออกปากกล่าวดีกับปีศาจคางคกในยามนี้ เกรงว่าจะไปทำให้แม่ทัพงูพิษไม่พอใจ
ด้วยเหตุนี้คำพูดของปีศาจน้อยชุดดำจึงโดดเด่นเป็นพิเศษ
ม่อฝานไม่คิดว่าปีศาจน้อยชุดดำจะยังยอมรับเขามาไว้ในความดูแลในยามเช่นนี้ นับเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวง ทำให้จิตใจของเขาสับสนไม่น้อย
ภูเขาดำลมที่มอบความประทับใจให้แก่ม่อฝานนั้นเลวร้ายยิ่งนัก ถูกปีศาจน้อยอย่างชิงเหลียนมัดขึ้นมาอย่างเหี้ยมโหดยังไม่พอ ยังเกือบถูกนำไปทำเป็นโต๊ะเลี้ยงอีก
แต่ทว่าบัดนี้ปีศาจน้อยชุดดำกลับทำให้ม่อฝานได้เห็นแสงสว่างเรืองหนึ่งท่ามกลางภูเขาดำลมแห่งนี้
"โอ้ เจ้าเป็นปีศาจน้อยใต้สังกัดแม่ทัพใดหรือ?"
จ้าวปีศาจมองไปยังปีศาจน้อยชุดดำ สอบถามด้วยความสนใจ
"ทูลจ้าวอ้วนใหญ่ ข้าน้อยเป็นปีศาจน้อยใต้สังกัดแม่ทัพสามขอรับ" ปีศาจน้อยชุดดำกล่าวด้วยความนอบน้อม
"อ้อ เป็นคนของซานเฟิงนั่นเอง"
จ้าวปีศาจได้ฟังก็เข้าใจทันที แล้วกล่าวต่อว่า "ซานเฟิงมิค่อยอยู่ที่ภูเขาดำลม เมื่อครู่ข้าเพิ่งลืมนับเขาไป เนื่องจากเจ้าเป็นปีศาจน้อยใต้สังกัดเขา และยังเอ่ยปากขอกับข้าเอง เช่นนั้นข้าก็จะตามใจเจ้า ปีศาจคางคกตนนี้จะตกอยู่ใต้บัญชีของเจ้า!"
"ขอบพระทัยจ้าวอ้วนใหญ่ที่ทรงเมตตา!"
ปีศาจน้อยชุดดำดีใจจนสีหน้าเปล่งปลั่ง พร้อมกับตวาดใส่ปีศาจคางคกที่ยังคงตะลึงว่า "เจ้าตัวขี้เหร่ ยังไม่รีบคุกเข่าขอบคุณจ้าวอ้วนใหญ่อีก!"
ม่อฝานได้สติ แม้จะอยากกลืนกินปีศาจทั้งหลายในถ้ำนี้ให้หมด แต่ในเวลานี้ก็จำต้องฝืนยิ้มออกมา รีบหมอบลงขอบคุณจ้าวปีศาจเบื้องบนว่า "ปีศาจน้อยขอบพระทัยจ้าวอ้วนใหญ่ที่ทรงเมตตารับไว้!"