มองดูหยานมั่วเหาะจากไปบนกระบี่ ม่อฝานทั้งอิจฉาทั้งจนปัญญา
ที่อิจฉาก็คือความสามารถเหาะเหินเดินดินอย่างอิสระของอีกฝ่าย
ส่วนที่จนปัญญาก็คือที่เจ้าบ้านั่นเชื่อเขาได้ง่ายดายขนาดนี้ ไม่เพียงเท่านั้น ยังฝากให้เขาส่งเจ้าหนูหลายกลับไปส่งที่บ้านอีก
นี่มันใจกว้างเกินไปหรือเปล่า
ข้าเป็นปีศาจนะเว้ย!
คิดถึงตรงนี้ ม่อฝานก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ ทว่าเสียงใสของหลายก็ดังขึ้นข้างหู "พี่ใหญ่ เมื่อกี๊ไอ้คนเลวนั่นบินได้ เขาเป็นปีศาจหรือเปล่า"
"เขาไม่ใช่ปีศาจ เขาคือนักล่าปีศาจ!" ม่อฝานตอบ
"หา? ไอ้คนเลวนั่นเป็นนักล่าปีศาจเหรอ ทำไมไม่เหมือนที่ท่านปู่ใหญ่เล่าให้ฟังล่ะ ท่านปู่ใหญ่บอกว่านักล่าปีศาจล้วนเป็นคนดีมีฝีมือ ยึดถือการล่าปีศาจเป็นหน้าที่ ได้รับการยกย่องนับถือที่สุด!"
หลายเกาหัวเล็ก ๆ ของตน วัยเยาว์ของเขายังไม่พอจะคิดให้เข้าใจปัญหานี้ได้
"บางทีอาจเป็นเพราะเขาไม่ใช่นักล่าปีศาจที่ผ่านการรับรอง"
ม่อฝานเผยยิ้มกว้าง สำหรับหยานมั่วผู้บำเพ็ญมนุษย์คนนี้ เขายังชื่นชมอยู่ไม่น้อย ดูเหมือนจะไม่เหมือนผู้บำเพ็ญที่เขาได้ยินมาเสียทีเดียว มีภาพลักษณ์ที่แตกต่างไม่เข้ากับใคร และดูเหมือนจะมีความปล่อยวางและไม่ถูกใครผูกมัดเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย
ม่อฝานไม่ได้ครุ่นคิดเรื่องนี้มากนัก
หยานมั่วผู้นั้นถึงแม้จะแตกต่าง แต่สุดท้ายก็เป็นคนกันคนละโลก กำหนดไว้แล้วว่าต่อไปคงไม่ได้ไปด้วยกัน
จากนั้น ม่อฝานก็แบกหลายขึ้นหลังอีกครั้ง ตระเวนข้ามเขาลำเนาไพรเดินทางต่อไป
แท้จริงเขาหาได้รู้ไม่ว่าหมู่บ้านอวิ๋นหลิงที่ว่านั้นอยู่แห่งหนใด เดิมทีก็อยากจะถามหลายอยู่เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก