"คุณนั่นแหละจุดไฟ คุณก็ต้องดับเอง..."
ลมหายใจของหมิงเยี่ยนเฉิงร้อนแรงขึ้นทุกที ร่างกายทั้งร่างก็ร้อนผ่าวเช่นกัน
ในจังหวะที่เขาใจลอยจะก้มลงจูบริมฝีปากแดงระเรื่อที่ยั่วยวนนั้น...
"ฉึบ——"
หลินโยวเวยเผยแผงเข็มเงินในมือออกมา...
แววตาของหมิงเยี่ยนเฉิงพลันกลับมาใสกระจ่าง มองเธออย่างจนใจ: "โยวเวย..."
หลินโยวเวยส่งสัญญาณให้เขาปล่อยมือ: "คุณเพิ่งสัญญากับฉันนะ คุณเป็นถึงหัวหน้ากรมรบนะ จะไม่กลับคำพูดหรอกใช่ไหม?"
หมิงเยี่ยนเฉิงไม่ยอมแพ้: "เวยเวย..."
หลินโยวเวยก็แกว่งเข็มเงินในมือ เชิดคางขึ้นนิด: "ฝังเข็มก่อน ไม่มีข้อต่อรอง!"
ในที่สุด หมิงเยี่ยนเฉิงก็คล้อยตามความต้องการของหลินโยวเวย
แน่นอน หากเขาจะเอาแต่ใจ หลินโยวเวยคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแน่
เขาก็ใจร้อนอยากได้เธอจริงๆ อยากกดเธอลงบน...เตียง...
แต่เขาก็มองออกเช่นกันว่าครั้งนี้หลินโยวเวยเอาจริง
ทั้งสองแต่งงานกันแล้ว เป็นสามีภรรยา จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต บางเวลาก็ไม่จำเป็นต้องห้ำหั่นกันนัก
ภรรยาของตัวเอง ต้องตามใจ เอ็นดูบ้าง ก็เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่ง ยิ่งช่วยกระชับสายใยคู่รักไม่ใช่หรือ?
แค่ฝังเข็มที่ขาเท่านั้นเอง?
สาวน้อยมีความปรารถนาเพียงเท่านี้ ต้องทำให้สมใจ!
ทว่า เมื่อได้เห็นภาพที่ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจดจ่อ และบรรจงวางเข็มลงบนขาของเขาอย่างระมัดระวัง หัวใจแข็งกร้าวของเขาก็ค่อยๆ อ่อนลงอย่างเงียบๆ
พอมองเข็มเส้นเล็กที่สะท้อนแสงสีเงินใต้แสงไฟสลัวบนขาตัวเองอีกครั้ง เขาก็พลันรู้สึกได้อย่างประหลาด...