"เพียะ——"
ในห้องผู้ป่วยจู่ๆ ก็มีเสียงตบดังสนั่นขึ้นมา เป็นผู้หญิงที่ตวาดชุยเจิงก่อนหน้านั้นเอง นางหน้าชาตบเธอไปหนึ่งฉาด
"ที่นี่ไม่มีที่ให้แกพูด! รีบไปซะ!"
"แล้วก็ เสี่ยวอี้เป็นคนของตระกูลเรา พวกเราหวังดีต่อเขาแน่นอน ที่แกพูดเมื่อกี้มันเป็นการยุแหย่ความสัมพันธ์ของเราชัดๆ แกมีเจตนาอะไร?!"
นางชื่อหยวนซูเฟิน เป็นแม่บุญธรรมของชุยเจิง
เมื่อก่อนก็เคยรักใคร่เอ็นดูเธอ ใส่ใจยิ่งนัก
แต่ตอนนี้สายตาที่มองชุยเจิง มีแต่ความดูถูกและรังเกียจ เหมือนไม่อยากเห็นหน้าเธอเลยสักนิด
โบกมือไล่เหมือนปัดแมลงวัน: "รีบไป! อย่าให้ฉันเห็นแกอีก!"
จู่ๆ ก็ถูกตบกลางวง ถูกดูถูก ชุยเจิงมีแววเจ็บปวดวาบผ่านดวงตา แต่ก็ยังชะเง้อคอ ยืนกรานเหตุผล:
"หมอก็บอกแล้วว่าโอกาสที่การผ่าตัดจะสำเร็จมีแค่ไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์!"
"เขาขึ้นเตียงผ่าตัดเมื่อไหร่ โอกาสเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็ไม่มีทางฟื้นขึ้นมาอีก!"
"พวกคุณบอกว่าพวกคุณหวังดีกับเขา? ที่พวกคุณทำเนี่ยนะหวังดี?"
"พวกคุณก็แค่ทำเพื่อเห็นแก่ตัว!"
อารมณ์เธอพลุ่งพล่านมาก น้ำเสียงก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
เฉียวอี้คาดไม่ถึงว่าเธอจะยอมขัดแย้งกับคนตระกูลชุยกลางวงเพื่อเขาเช่นนี้ อยากจะเข้าไปห้ามเธอ แล้วก็อยากปกป้องไม่ให้เธอถูกตบอีก แต่ทว่าร่างกายเขาตอนนี้ไม่เป็นใจ!
ในจังหวะที่มือตบครั้งที่สองของหยวนซูเฟินกำลังจะตกลงมา หมิงเยี่ยนเฉิงก็ยื่นมือออกมากุมข้อมือนางไว้ ออกแรงนิดหนึ่ง ก็พานางออกห่างจากด้านหน้าชุยเจิงไป