หลินโยวเวยยื่นมือลูบไล้ลวดลายแกะสลักอันวิจิตรบนเตียงมีรากที่หรูหรา ก่อนจะหลุดขำออกมาอีกครั้ง:
“ในสายตาคุณ เราแค่มาอยู่ชั่วคราว แต่ว่า… พอเราย้ายเข้ามา บางคนก็ต้องกังวลจนนอนไม่หลับแน่!”
จู่ๆ ไฟในห้องก็ถูกหรี่ดับลง
ชายที่เมื่อครู่ยังนั่งอยู่บนรถเข็น บัดนี้กลับลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
เขายืนแนบชิดอยู่ด้านหลังเธอ มือหนึ่งบีบคั้นเอวบางของเธอ อีกมือหนึ่งยันไว้บนลวดลายแกะสลักของเตียงมีราก
ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดลงมา เสียงของเขาแหบพร่า: “เตียงนี้ คุณชอบไหม?”
หลินโยวเวยไม่อยากโกหก: “ชอบค่ะ”
ชอบจริงๆ นึกถึงคำที่ว่า “รสนิยมของบรรพบุรุษน่ะต้องยกให้เป็นที่หนึ่ง!”
เตียงนี้งดงามหรูหราจริงๆ!
หมิงเยี่ยนเฉิงหัวเราะเบาๆ: “คุณชอบก็ดีแล้ว”
แล้วจูบอันร้อนแรงของเขาก็ประทับลงมา
เสื้อผ้าที่เธอใส่อยู่ดีๆ ก็ถูกเขาถอดออกทีละชิ้นอย่างรวดเร็ว…
หลินโยวเวยพยายามดิ้นขัดขืนนิดหน่อย: “เรากำลังพูดเรื่องเตียงกันไม่ใช่เหรอ…”
หมิงเยี่ยนเฉิงหยุดการขัดขืนของเธอไว้ สิ่งที่ทำนั้นเต็มไปด้วยสีสัน แต่พูดออกมาได้อย่างจริงจัง: “เตียงไม่ได้เอาไว้พูดถึง แต่เอาไว้… ขึ้น!”
หลินโยวเวยหมดแรงทุบเขาแรงๆ ด้วยหมัดน้อย: “…คุณมันพวกจอมลวง!”
หมิงเยี่ยนเฉิงหอบหายใจ: “…ฉันลวงอะไรคุณ?”
หลินโยวเวย: “ทุกคนบอกว่าคุณเคร่งครัดในระเบียบ เคร่งครัดที่สุด แถมไม่สนใจผู้หญิง…”
หมิงเยี่ยนเฉิงหัวเราะเบาๆ แล้วบีบคั้นเอวเธอแน่น: “พูดถูก!”
“ก่อนจะเจอคุณ ฉัน ไม่สนใจผู้หญิงจริงๆ!”