"อึกอือ——"
รอบตัวชุยเจิงเต็มไปด้วยผู้คน เธอถูกปิดปาก ถูกบีบแขน เกือบจะถูกผู้หญิงกลุ่มหนึ่งห่อหุ้มพาออกไปจากประตูโรงพยาบาล
กำลังของเธอเพียงคนเดียว จะไปสู้คนตั้งมากมายได้อย่างไร!
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนอายุสิบแปดเธอถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมาโดยตลอด เรี่ยวแรงจึงไม่มากอยู่แล้ว!
แต่ถึงกำลังจะต่างกันมาก เธอก็ไม่ยอมแพ้ ดิ้นรนสุดแรงเกิด: "อึกอือ——"
หยวนซูเฟินหัวเราะเย็น: "หึ แกก็ร้องไปเถอะ! แกจะร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครยุ่งกับแกหรอก!"
"ฉันต้องขอบใจพวกแกที่เอาจั๋วอี้มาที่โรงพยาบาลรวมทหาร! ที่นี่คนจับฉ่ายน้อย ผู้ที่มาหาหมอล้วนเป็นคนมีหน้ามีตา ไม่มีใครอยากยุ่งกับผู้หญิงชั่วช้าที่เล่นชู้อย่างแกหรอก!"
"ทำตัวว่าง่าย ฉันจะไว้ทางให้แก ถ้าไม่ ก็อย่าหาฉันไม่เกรงใจ!"
ดวงตาชุยเจิงแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากอย่างควบคุมไม่ได้
เพื่อตัวเอง และเพื่อจั๋วอี้!
ทำไม?!
พวกคุณทำกับเขาถึงเพียงนี้ทำไม?!
น่าเสียดายที่เธอร้องออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเสียง "อึกอือ——"
เสี่ยวหลี่ห้ามพวกหล่อนไว้: "ปล่อยคนก่อน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกัน"
เขาจำคนได้ ย่อมรู้ดีว่าสุภาพสตรีตระกูลชุยไม่ใช่คนที่เขาจะไปล่วงเกินได้ตามอำเภอใจ
หยวนซูเฟินขมวดคิ้วเย้ย: "อ้าวว มาอีกคนแล้วที่จะออกหน้าปกป้องแก!"
"แกนี่เก่งไม่เบาเลยนะ เกาะจั๋วอี้ไม่ปล่อย แถมยังจีบผู้ชายอื่นอีก! ที่ฉันว่าแกเล่นชู้ นี่ไม่ได้ผิดเลยสักนิด!"