หมิงเยียนฮุ่ยตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี รีบห้ามทันที "เยี่ยนเฉิง!"
"หยุดนะ!"
หมิงเยี่ยนเฉิงบอกว่าจะไป นั่นหมายความว่าจะไปจริง ๆ
เหล่าเหย่กำลังรอเขาอยู่ข้างใน ถ้าปล่อยให้เขาไปตอนนี้ นางต้องถูกเหล่าเหย่ต่อว่าแน่!
ไปไม่ได้!
ดังนั้น นางไม่เพียงเอ่ยปากห้าม แต่ยังพุ่งเข้าไปจับรถเข็น "เยี่ยนเฉิง! เจ้าจะทำให้ข้าโกรธตายใช่ไหม?!"
"ข้ากับเจ้าเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน! ตอนนี้เจ้าเข้าข้างคนนอก ไม่เข้าข้างข้าแล้วหรือ?!"
หมิงเยี่ยนเฉิงหมุนล้อรถเข็น ปรับทิศทาง แล้วดึงรถเข็นออกจากมือนางไปด้วย
สีหน้าเขาหนักใจอย่างที่ไม่ค่อยเป็น แววตายังแฝงความเย้ยหยัน ตอบกลับ
"พี่ใหญ่ ท่านก็รู้ว่าเราเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน แล้วทำไมตั้งแต่แรก ท่านถึงเข้าข้างคนนอก ไม่เข้าข้างข้าเล่า?"
"อีกอย่าง ขอแก้ไขหน่อย คนที่ท่านเรียกว่าคนนอกตอนนี้คือภรรยาของข้า คือคนรักที่ใกล้ชิดที่สุดที่จะเดินเคียงข้างข้าไปอีกหลายสิบปี นางไม่ใช่คนนอก"
หมิงยันหรูถูกสะกิดใจก่อน แล้วก็โกรธ!
หน้าอกนางกระเพื่อมแรง อยากจะแก้ตัว
แต่หมิงเยี่ยนเฉิงไม่ให้นางมีโอกาสเลย เพราะเขารู้ว่า นางก็พูดแต่คำเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา ไม่เคยรู้ตัวว่าตัวเองผิด
แม้จะรู้ว่าสิ่งที่นางทำอาจไม่ถูกต้อง แต่สุดท้ายก็ต้องลงท้ายด้วย "ข้าทำไปก็หวังดีกับเจ้านะ!"
กว่าสิบปีมานี้ เขาได้ยินจนเบื่อแล้ว!
เห็นก็รำคาญแล้ว!
เขาส่งสัญญาณให้หลินโยวเวย "ไปเก็บของเถอะ"