หมิงเยี่ยนเฉิงได้รับรายงานจากเสี่ยวหลี่: "หัวหน้ากรมรบ ทางจวนเก่าให้ท่านรีบกลับเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"
หมิงเยี่ยนเฉิงสีหน้าไม่เปลี่ยน รับคำรับเบาๆ หนึ่งครั้ง แล้วอยู่เป็นเพื่อนหลินโยวเวยซื้อของต่อ
วันนี้หลินโยวเวยฝังเข็มให้เฉียวอี้เสร็จ ทั้งสองไม่ได้กลับจวนเก่าทันที
หมิงเยี่ยนเฉิงตั้งใจจะให้ข่าว "หมิงเยี่ยนโจวอาการสาหัส" "ตู้รัวซินแตกสลาย" หมักหมมอยู่ในจวนเก่าสักพัก
มีเพียงทำให้อารมณ์ของพวกเขาพุ่งถึงจุดสูงสุดก่อน จึงจะสะดวกแก่เขาที่จะจัดการเรื่องต่อไป
หลินโยวเวยไม่ได้ยินที่เขาคุยกับเสี่ยวหลี่ ได้แต่บ่นขึ้นมาลอยๆ: "ยังจะซื้ออะไรอีกเนี่ย? ฉันจะซื้อไม่ไหวแล้วนะ!"
หมิงเยี่ยนเฉิงยิ้ม: "ข้าว่าคุณซื้อได้อย่างสนุกสนานไม่ใช่หรือ?"
หลินโยวเวย: "ถึงจะสนุกก็ซื้อพอแล้วนี่ หิ้วของเต็มไม้เต็มมือขนาดนี้ เดี๋ยวกลับไป คนในตระกูลคุณต้องบ่นฉันอีกแน่ บอกว่าฉันผลาญเงิน ไม่รู้ค่าข้าวสารเกลือสิน!"
แน่นอนว่า เธอก็แค่บ่นไปอย่างนั้น
ความจริงแล้ว ใครจะประเมินเธออย่างไร เธอไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด
หมิงเยี่ยนเฉิงมองทะลุเธอในพริบตา: "ไม่ใช่ซื้อไม่ไหว แต่หิ้วไม่ไหวล่ะสิ?"
หลินโยวเวยยิ้มส่งสายตาประมาณว่า "สอนได้!" ให้เขา
หมิงเยี่ยนเฉิงขำ: "ดูเหมือนตอนนี้ของกองพะเนินอยู่บนตัวผมทั้งนั้นเลยนะ? คุณหิ้วอะไรถึงรู้สึกหนักเป็นพิเศษหรือ?"
ในมือหลินโยวเวยถือเกาลัดคั่วน้ำตาลหนึ่งห่อ: "ก็ตัวคุณกองเต็มตัวแล้ว ฉันก็ต้องหิ้วเองน่ะสิ?"