ทว่ายังไม่ทันขาดคำ หมิงยันหรูก็ร้องเสียงแหลมพลางยกมือป้องหลังมือ: “อ๊าก——”
เธอปวดจนน้ำตาคลอทันที!
“ใครตีฉัน?!”
เงยหน้าขึ้นก็เห็นหลินโยวเวยเข็นหมิงเยี่ยนเฉิงเข้ามาในครัว
หมิงเยี่ยนเฉิงดวงตาดุดัน หน้าบึ้ง: “เธอไม่คู่ควรกับข้าวปลา”
หมิงยันหรูขนฟู: “ท่านพี่! ท่านกล้าตีฉัน?!”
หมิงเยี่ยนเฉิง: “ออกไปยืน! หันหน้าเข้ากำแพงสำนึกผิด!”
หมิงยันหรูทั้งโกรธทั้งโมโห ขัดใจ: “ทำไมล่ะ?”
หมิงเยี่ยนเฉิง: “เธอทิ้งอาหารเหลือ!”
เขาชี้ถังน้ำล้างข้าว: “นี่คือหลักฐาน! ยังไง? ไม่ยอมรับ? อยากให้ฉันออกไปเรียกทหารยามในเขตบ้านพักมาดูหน่อยไหม!”
หมิงยันหรูเงียบกริบ จุดที่เธอกลัวเขาที่สุดคือการทำงานตามกฎ ไร้อ้อมค้อม พูดคำไหนเป็นคำนั้น!
จะขายหน้าต่อหน้าคนในบ้าน หรือขายหน้านอกบ้าน เธอได้แต่เลือกขายหน้าต่อหน้าคนในบ้านอย่างเสียมิได้
มองไป๋ซู่ถิงที่ออกมาพร้อมกับเธอ เธอตาคลอ:
“พี่ซู่ถิง พี่มาลงโทษเป็นเพื่อนฉันเหรอ พี่ยังไม่ได้กินมื้อเช้าเลย! พี่ดีที่สุดเลย! โฮๆๆๆ……”
ในสายตาของเธอ เมื่อเทียบกับนังตัวร้ายหลินโยวเวยแล้ว พี่ซู่ถิงดีกว่าเป็นหมื่นเท่า!
ไป๋ซู่ถิงกระตุกมุมปาก เธอจะมาเป็นเพื่อนหมิงยันหรูอดอยากลงโทษที่ไหนกัน เธอแค่อยู่ต่อหน้าหมิงเยี่ยนเฉิงต่อไปไม่ไหวต่างหาก!
แววตาของเขามันอันตรายและน่าหวั่นเกรงเกินไป!
ชัดๆ ว่าตอนเขามองไปที่หลินโยวเวย ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยนะ!
เธอเก็บความรู้สึกสับสนวุ่นวายใจไว้ แสดงออกมาว่าเป็นห่วงหมิงยันหรูมาก กล่าวว่า: “เจ้าหนูก่อนนะ ฉันจะไปตามคุณป้าตู๋มา!”