ไร้ยางอายสิ้นดี!
ไร้ยางอายที่สุด!
ยังไม่ทันแต่งงาน เธอก็ทำเรื่องปีนเตียงผู้ชาย!
แถมยังเป็นเตียงของพี่ชายสามีตัวเอง!
ถูกคนทั้งครอบครัวจับได้!
เธอกลับไม่มีท่าทีละอายหรือลำบากใจแม้แต่น้อย!
นี่มันจิ้งจอกชัดๆ!
ไม่แน่นะ เธออาจจะปีนเตียงผู้ชายคนอื่นอีกก็ได้!
ผู้หญิงแบบนี้ เก็บไว้ในบ้านมีแต่จะนำภัยมาให้!
หมิงเยียนฮุ่ยเหลือจะทนแล้ว ทนไม่ไหวเอ่ยอีกครั้งว่า "ท่านปู่ ท่านดูนางสิ..."
เธอจะให้เรื่องมันจบแบบนี้ไม่ได้!
เธอทนเห็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นี่ มาทำลายน้องชายเธอไม่ได้!
หมิงเหล่าเหย่กวาดตามองนางเรียบๆ "เจ้ามีเรื่องอะไร ไว้ค่อยว่ากันที่หลัง"
"ถ้าที่บ้านเจ้ามีธุระ ก็กลับไปเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ เดี๋ยวค่อยกลับมาคุยกับข้าก็ไม่สาย"
แค่ประโยคเดียว หมิงเยียนฮุ่ยก็รู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นสาดใส่จนเย็นเฉียบไปทั้งร่าง!
นางฟังออก นี่คือท่านเหล่าเหย่กำลังเตือนนางว่า นางเป็นลูกสาวที่แต่งออกเรือนไปแล้ว อย่ามายุ่งเรื่องของพี่น้องฝั่งตระกูลเดิม!
หากเป็นเวลาอื่นที่หมิงเยียนฮุ่ยถูกหมิงเหล่าเหย่สั่งสอนแบบนี้ ตู้รัวซินและลูกๆ คงนึกสะใจมาก!
แต่ตอนนี้ พวกเขาล้วนไม่มีแก่ใจจะสนใจแล้ว!
เพราะว่าหมิงเยี่ยนเฉิงได้เอ่ยปากว่า "เหล่าเหย่ ผมกับโยวเวยตั้งใจจะไปจดทะเบียนสมรส"
หมิงเหล่าเหย่หัวเราะหึๆ สองที จ้องตานิ่งเขา "เจ้าคิดดีแล้วหรือ?"
หมิงเยี่ยนเฉิงมองตอบอย่างไม่หลบสายตา กิริยาไม่ยโส "คิดดีแล้ว"
หมิงเหล่าเหย่ยังคงยิ้มอยู่ หันไปทางหลินโยวเวย "หนูน้อยตระกูลหลิน เจ้าก็คิดดีแล้วหรือ?"
หลินโยวเวยก้มหน้าลงเล็กน้อย พยักหน้า "ค่ะ"
หมิงเหล่าเหย่ยังไม่ทันพูด หมิงยันหรูที่นั่งอยู่ข้างๆ เงียบมาตลอดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป แทรกขึ้นถามว่า "ในเมื่อเจ้าจะเลือกพี่ใหญ่ข้า! แล้วก่อนหน้านี้ทำไมเจ้าไม่พูด!"
หลินโยวเวย "พวกคุณก็ไม่ได้ถามฉันนี่คะ"
ทุกคน "...!!"
พลันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ!
ก็จริง ไม่มีใครถามนางจริงๆ!
ตอนนางถือสัญญาหมั้นมาที่บ้าน หมิงเหล่าเหย่ก็พูดแค่ว่า "เยี่ยนเฉิงไม่เหมาะ งั้นก็เยี่ยนโจวแล้วกัน!"
หมิงยันหรูไม่ยอมแพ้ ยังอยากพูดต่อ
หมิงเยี่ยนเฉิงจึงเอ่ยว่า "เรื่องนี้ตกลงตามนี้ ต่อไปจากนี้ เธอคือพี่สะใภ้ของพวกเธอ"
ประโยคนี้พูดกับคนรุ่นน้องทั้งหมดในห้อง
แล้วจึงหันไปทางหมิงจ้าวคัง "เอาเอกสารตรวจสอบประวัติของหลินโยวเวยมาให้ผม พร้อมกับรายงานขออนุมัติสมรสด้วย"
หมิงจ้าวคังหรี่ตาลง
หมิงเยี่ยนเฉิงหัวเราะเยาะ "ก่อนหน้านี้เขียนชื่อผิด ผมเอากลับไป ให้ผู้บังคับบัญชาแก้ก็เรียบร้อย"
"เอกสารตรวจสอบประวัติของโยวเวยไม่มีปัญหา ผมตรวจดูแล้ว"
ก่อนหน้านี้ เพื่อให้หมิงเยี่ยนโจวกับหลินโยวเวยจดทะเบียนสมรสโดยเร็วที่สุด
เอกสารตรวจสอบประวัติของหลินโยวเวยได้ผ่านช่องทางพิเศษ ดำเนินการเสร็จเรียบร้อยด้วยความเร็วสูงสุด!
ภูมิหลังของนางนั้นสะอาดอยู่แล้ว
เอกสารการสมรสก็ดำเนินไปกว่าครึ่งแล้ว แค่ให้ผู้บังคับบัญชาเซ็นชื่อในวันนี้ก็พอ
หมิงจ้าวคังไม่ใคร่เต็มใจนัก ในความคิดของเขา ผู้หญิงอย่างหลินโยวเวยจะเก็บไว้ในตระกูลหมิงไม่ได้!
เขาจึงตั้งใจจะบ่ายเบี่ยงว่าผลตรวจสอบประวัติไม่ผ่าน
แต่คาดไม่ถึง หมิงเยี่ยนเฉิงกลับขัดขวางแผนการของเขาไว้
ตอนนั้นเอง หมิงเหล่าเหย่ก็พูดขึ้นบ้างว่า "เมื่อจะแต่งงาน ก็เอาพวกเอกสารให้เขาเถิด แล้วไปจดทะเบียนเสียแต่เนิ่นๆ!"
ท่านเหล่าเหย่ตัดสินใจในที่สุด "ดี เรื่องนี้ก็ให้เป็นอย่างนี้ พวกเจ้าไปจัดการกันเถอะ ค่ำนี้กลับมากินข้าวกันทั้งครอบครัว"
พลางว่า "เรียกคนของบ้านรองกับบ้านสามมาด้วยเถิด บ้านตระกูลหมิงไม่ได้คึกคักมานานแล้ว อาศัยงานมงคลนี้ ทั้งครอบครัวได้สนุกสนานกันก็ดี!"
เรื่องมงคล??
นี่มันเรื่องมงคลแบบไหนกัน?!
เกรงว่านอกจากสองคนที่เกี่ยวข้องอย่างหมิงเยี่ยนเฉิงกับหลินโยวเวยแล้ว ก็ไม่มีใครในใจที่รู้สึกสบายใจเลยสักคน?
เสี่ยวหลี่เป็นคนขับรถ หมิงเยี่ยนเฉิงพาหลินโยวเวยไปจดทะเบียนสมรส
เขาเป็นทหาร ขั้นตอนค่อนข้างยุ่งยาก หลินโยวเวยไม่เข้าใจมากนัก ยังไงก็แค่ตามไปก็พอ
ให้เธอเซ็นชื่อ เธอก็เซ็น
แต่ว่า หมิงเยี่ยนเฉิงเป็นผู้บังคับกองพัน ตำแหน่งสูง เรื่องต่างๆ จัดการได้รวดเร็ว พอยังไม่ทันเที่ยง ทะเบียนสมรสใหม่กรอบก็ได้มาอยู่ในมือของหลินโยวเวย
มองดูกระดาษแผ่นนี้ หลินโยวเวยถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
ดีเหลือเกิน นางเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของ ‘หลินโยวเวย’ ในนิยายได้แล้ว!
ชีวิตใหม่อันแสนงดงาม ฉันมาแล้ว!
หมิงเยี่ยนเฉิงอยู่ข้างกายนาง นั่งบนรถเข็นที่สั่งทำพิเศษ เกือบจะสูงเท่านาง
มองไปเห็นใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวใต้แสงตะวัน งดงามกระจ่างใสจนผิวขาวผ่องแทบโปร่งแสง เขามองจนเหม่อลอย
พลันนึกถึงสัมผัสเมื่อคืนวาน น่าเสียดาย เมื่อคืนไม่ได้เปิดไฟ ไม่รู้ว่าภายใต้แสงไฟ นางจะเป็นท่วงท่าเช่นใด?
"หมิงเยี่ยนเฉิง!"
เขาถูกเสียงเรียกของหลินโยวเวยดึงสติกลับมา "หืม?"
หลินโยวเวย "คุณมองอะไรคะ? ฉันมีดอกไม้บนหน้าหรือ? ฉันเรียกคุณตั้งหลายครั้งแล้วไม่ตอบ!"
หมิงเยี่ยนเฉิงกระแอมเบาๆ "ฉันเห็นคุณดูมีความสุขดี"
หลินโยวเวยยิ้มจนมุมปากโค้ง "ก็คุณพูดจาไร้สาระนี่คะ! ฉันดีใจอยู่แล้ว!"
หมิงเยี่ยนเฉิงเลิกคิ้ว เขาคิดว่า นี่น่าจะเป็นนิสัยที่แท้จริงของหลินโยวเวย ก่อนหน้านี้หลินโยวเวยที่เชื่องช้าอึนทื่อนั่น เขาก็ไม่ชอบเหมือนกัน
หลายต่อหลายครั้ง เขาเคยคิดว่า หากเขาได้นางมาจริงๆ ก็จะต้องเปลี่ยนนิสัยของนาง!
หญิงของหมิงเยี่ยนเฉิง ไม่จำเป็นต้องขลาดกลัว!
ฉะนั้น หลินโยวเวยที่เป็นแบบนี้ตอนนี้ ถูกใจเขาอย่างยิ่ง!
เขาหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่เอ็นดู "ดังนั้น ก่อนหน้านี้ที่คุณเอาแต่ขลาดกลัวอยู่ในตระกูลหมิง ก็คือการเสแสร้งงั้นหรือ?"
หลินโยวเวยรู้ว่าเขาหมายความว่าเธอเปลี่ยนไปมากจากเมื่อก่อน จึงไม่ปฏิเสธ "ฉันเพิ่งมาใหม่ ไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นคนหรือเป็นผี การทำตัวต่ำๆ ไว้ก่อน คิดว่าก็ไม่ผิดนะ?"
หมิงเยี่ยนเฉิงเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ใช่ ไม่ผิด"
หลินโยวเวย "งั้น ตอนนี้เราจะยืนคุยกันตรงนี้หรือคะ? คุณนั่งก็ไม่เหนื่อย แต่ฉันเหนื่อยมากนะ!"
"แถมยังหิวมากด้วย!"
หมิงเยี่ยนเฉิงจึงส่งสัญญาณบอกนาง "ขึ้นรถ"
พอนั่งในรถแล้ว จึงถามว่า "เมื่อเช้าออกมาก็ให้นายกินข้าวเช้าไม่ใช่หรือ?"
หลินโยวเวย "ค่ะ ข้าวต้มก็มีแค่คำเดียว กับปาท่องโก๋อีกครึ่งชิ้น ไม่รู้ว่าใครกินเหลือ ฉันบิแต่ส่วนที่สะอาดครึ่งนึงมากิน ไม่อิ่ม"
นางพูดเรื่องจริง
นางเดาว่าคนตระกูลหมิงตั้งใจ!
นางจะอดทนเก็บงำไม่ได้หรอก!
ทำให้อับอายขายหน้า กระทำย่ำยีกับนาง ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติหมิงเยี่ยนเฉิง!
ตอนนี้ทั้งสองคนเป็นตั๊กแตนอยู่บนเส้นด้ายเดียวกัน นางจำต้องให้เขารู้!
หมิงเยี่ยนเฉิงหรี่ตาลง แน่นอนว่าเขาคาดไม่ถึงว่าคนตระกูลหมิงจะทำเกินเลยถึงเพียงนี้ "ได้ ฉันรู้แล้ว"
"ไป ฉันพาไปกินที่ภัตตาคารประจำรัฐ"
หลินโยวเวยมองเขา หมิงเยี่ยนเฉิงจึงบอกว่า "แบบนี้ดีแล้ว ต่อไปไม่ว่าจะเจออะไร ตราบใดที่รู้สึกว่าไม่เป็นธรรม ก็ต้องบอกฉัน"
"ฉันจะจัดการพวกเขาเอง"
"หากฉันไม่อยู่บ้าน ส่วนคุณก็มีความสามารถ ก็ต่อต้านด้วยตัวเองได้"
หลินโยวเวยรู้สึกโล่งใจ ถามว่า
"แล้วถ้าฉันไม่มีความสามารถเล่า? ตัวคนเดียว พวกเขาตั้งหลายคน! หมัดเดียวสู้หลายมือไม่ได้ แถมฉันยังเป็นหญิงอ่อนแอไร้ทางสู้!"
หมิงเยี่ยนเฉิงถูกท่าทางทะเล้นของนางทำให้หัวเราะ "ก็จงรักษาตัวให้ดี รอฉันกลับมาแล้วค่อยบอก"
ต่อท้ายเสริมอีกประโยค "แต่ว่านายก็ไม่ต้องกดดันเกินไป พวกเราคงจะไปจากที่นี่เร็วๆ นี้ บ้านนี้ ต่อไปคงได้มาไม่กี่ครั้ง"