จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น: "เธอไม่ใช่หมอเหรอ? เธอจะไปได้ยังไง ให้เธอดูแลเหล่าเหย่สิ! แค่ไปตามรถ ใครก็ไปได้นี่นา!"
หลินโยวเวยเพิ่งส่งสายตาชื่นชมให้หมิงเยี่ยนเฉิง แล้วก็หันหลังเดินไปตามคำ!
แต่กลับได้ยินประโยคนี้เข้า
เสียงค่อนข้างไม่คุ้นเคย เหมือนไม่ค่อยได้ยิน?
แถมยังดังมาก คนในห้องโถงเกือบครึ่งได้ยิน
และพากันหันมามองทางนี้พร้อมกัน
หมิงเยียนฮุ่ยกำลังร้อนใจไม่รู้จะทำยังไง พอได้ยินประโยคนี้ เหมือนจู่ๆ ก็คิดออก เดินเข้ามาจะจับหลินโยวเวย:
"ใช่แล้ว! เธอไปดูเหล่าเหย่ให้หน่อย! อย่าให้เหล่าเหย่เป็นอะไรไปเด็ดขาด! ไม่งั้นดูซิว่าเราจะจัดการเธอยังไง!"
แต่เธอไม่ได้เข้าใกล้หลินโยวเวย
เพราะหมิงเยี่ยนเฉิงตอบสนองรวดเร็ว หมุนวีลแชร์ขวางทางหมิงเยียนฮุ่ยไว้:
"โยวเวยไม่ใช่หมอ เหล่าเหย่อายุมากแล้ว ต้องให้หมอมืออาชีพตรวจร่างกาย!"
"แล้วนี่ เธอจะจัดการใคร? ที่เหล่าเหย่โกรธจนเป็นแบบนี้ ไม่เกี่ยวกับโยวเวยของฉันแม้แต่นิดเดียว!"
พูดจบ ก็ไม่สนใจสีหน้าหมิงเยียนฮุ่ย เงยหน้าให้หลินโยวเวย: "ยังไม่ไปอีก?"
หลินโยวเวยหันหลังเดินทันที ดูสิ เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลย เหล่าเหย่ตอนนี้ก็ยังไม่เป็นอะไร แต่ข่มขู่เธอก่อนแล้วนะ?!
เฮอะ!
เธอไม่รับใช้แล้ว!
ด้านหลังเธอ เสียงของหมิงเยี่ยนเฉิงทุ้มต่ำ กลบทุกคนที่คัดค้าน: "ผู้คุมกฎของฉัน นอกจากฉันแล้ว มีแต่เธอเท่านั้นที่สั่งให้ขยับได้"