บทที่ 4 สองนายบ่าวคู่หูฉลาดเฉลียว
หลีจื่อยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหลักแหลม แทบอยากปรบมือให้กับฝีมือการทำภารกิจเกินหน้าที่ของตัวเอง
“ฮี่ๆๆ รอให้ไอ้พวกขอทานแอบเข้ามาได้... ดูซีนางจะยังทำท่าสูงส่งอ่อยท่านแม่ทัพเซิ่นได้อีกหรือเปล่า!”
ซูหร่วนรู้สึกเพียงพร่าพรายตรงหน้า
อะไรที่เรียกว่าห้องโหว่เจอฝนตกทั้งคืน? อะไรที่เรียกว่าหิมะถมบนน้ำค้างแข็ง? อะไรที่เรียกว่าลูกหมูผู้ถึงตายฟาดฟันของพรรคพวก?
นี่แหละ!
ต้นฉบับกล่าวถึงแค่ขนม แต่นังหนูโง่นี่ยังอุตส่าห์เสริมเป็น “ชุดจัดเต็มสามเมนูยา” เข้ามาอีก?
สงสัยกลัวนางตายไม่เร็วพอจริง ๆ...
หลีจื่อเห็นนางไม่พูด ยังนึกว่าอีกฝ่ายดีใจจนพูดไม่ออก รีบยิ้มแสยะรี่เข้ามาขอความดีความชอบ
“คุณหนู ครานี้บ่าวทำดีใช่ไหมเจ้าคะ?”
ดี?
ดีเสียจริง ๆ
ดีจนตอนนี้นางอยากหาเชือกมามัดทั้งคู่ไว้ด้วยกัน แล้วห้อยคอตายตรงหน้าประตูจวนสกุลซู
อย่างน้อยจะได้ตายเป็นศพสมประกอบ ไม่ต้องไปสัมผัสชุดพิเศษแห่งความตายขั้นหรูหราในรังขอทาน
“หลีจื่อ”
ซูหร่วนเอ่ยปากพลางอ่อนแรง
“บ่าวอยู่เจ้าค่ะ!”
“เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้พวกเราเป็นอะไร?”
หลีจื่อเอียงคอคิด แล้วตอบอย่างจริงจัง “เป็น...สองนายบ่าวคู่หูฉลาดเฉลียว?”
“ไม่”
ซูหร่วนหลับตาลง เสียงรอดไรฟัน
“เป็นศพสองร่างที่ยังไม่ทันเย็น”
หลีจื่อตะลึง “หา?”
“หาอะไรหา?!”
ซูหร่วนเลือดเก่าอุดหลอดลม แทบขาดใจ เสียงลนจนเปลี่ยนโทน
“เร็ว! รีบไปที่เรือนนั่นเดี๋ยวนี้!”
……
หลีจื่อแบกซูหร่วนวิ่งเหยาะตลอดทาง ผ่านระเบียงโค้งหลายช่วง ในที่สุดก็มาถึงหน้าศาลาไจ้อวิ๋นเก๋อ
ในลานเรือนเงียบสงัด มีเพียงโคมแพรสองดวงแขวนใต้ชายคา สาดเงาไม้แกะสลักที่บานประตูเป็นเงามัวสลัวสว่าง
“คุณหนู ถึงแล้ว”
หลีจื่อค่อย ๆ วางซูหร่วนลงอย่างระมัดระวัง ทั้งคู่ย่อตัวย่องเข้าใกล้ประตู จ้องลอดร่องประตูมองเข้าไป
“ไม่มีวี่แววใด ๆ เลย…” หลีจื่อลดเสียงกระซิบข้างหูซูหร่วน “ฤทธิ์ยาออกแล้วหรือไม่?”
ซูหร่วนใจเต้นตุ้บ ทาบไหล่หลีจื่อแล้วลดเสียงเช่นกัน “ไม่น่านะ? เร็วปานนั้น?”
สองคนกำลังหมอบข้างประตูส่งเสียงพึมพำ อยู่ ๆ เสียงนุ่มนวลดุจสาวน้อยก็ดังขึ้นด้านหลัง
“ฤทธิ์ยาอะไร?”
“อ๊า!”
ซูหร่วนสะดุ้งเฮือก ขาอ่อนทั้งร่างทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า
โชคดีที่หลีจื่อตาไวมือเร็ว คว้าแขนประคองไว้ทัน ไม่งั้นคงได้ทำความเคารพก้มกราบต่อหน้าไปแล้ว
อวี้ชิงเหอก็ถูกท่าทีของนางทำให้ตกใจ ยื่นมือเข้าไปช่วยพยุงโดยไม่ทันคิด สายตากวาดมองสภาพน่าสมเพชผมเผ้ายุ่งเหยิงของนาง คิ้วขมวดเข้าหากันทันที
“หร่วนหร่วน นี่เจ้าเป็นอะไรไป? เหตุใดถึงได้อยู่ในสภาพเช่นนี้? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่?”
ซูหร่วนเงยหน้าขึ้นทั้งที่ยังไม่หายตกใจ ได้เห็นตัวเอกหญิงในต้นฉบับในระยะใกล้เป็นครั้งแรก
แสงจันทร์ผสมผสานกับแสงโคมตกกระทบร่างอวี้ชิงเหอ นางสวมชุดกระโปรงยาวสีจันทราอ่อนเรียบหรู คลุมผ้าคลุมไหล่เขียวอ่อน มวยผมเรียบง่าย เพียงเสียบปิ่นหยกไข่มุกเดินได้
คิ้วตาไม่ใช่ชนิดจัดจ้าน แต่ดั่งภาพหมึกพู่กันภูเขาและสายน้ำ งามกระจ่างอ่อนหวาน เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการศึกษาอันสงบเงียบ
นี่แหละตัวเอกหญิง...
ซูหร่วนรู้สึกเจ็บแปลบในใจทันใด
หน้าตาแบบนี้! บุคลิกลักษณะแบบนี้! นี่มันควรจะเป็นร่างของนาง! บทละครรักหวานซาบซึ่มหน้าท้องหกแพ็คของนาง!
ตอนนี้ไม่มีเหลือแล้วฮือ! เหลือแต่เปลือกนางร้ายและหนี้สินกองพะเนิน!
“หร่วนหร่วน?”
อวี้ชิงเหอเห็นแววตานางซับซ้อน จ้องมองตนเขม็ง อดไม่ได้ที่จะโบกมือเบา ๆ ตรงหน้านาง
“ไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
“หา?”
ซูหร่วนสะดุ้งได้สติ เรื่องน่าเวทนาเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิมในหัวใจ อัดแน่นไปด้วยความต้องการเอาชีวิตรอดเบียดจนไปอยู่มุมหนึ่งแล้ว
ไม่ทันได้อ้อมค้อมอีก ถามขึ้นตรง ๆ :
“เอ่อ... ขนมเค้กดอกหอมหมื่นลี้จานนั้นที่ข้าให้คนเอาไปให้ยามเย็น พี่ลูกพี่ลูกน้องกินหรือยัง?”
อวี้ชิงเหอแววตาขยับน้อย ๆ แต่ใบหน้ายังคงนุ่มนวล “ยัง ขณะกินข้าวเย็นบังเอิญท่านน้าสะใภ้เรียกข้าไปถามความ ค้างข้าไว้เพิ่งกลับมาตอนนี้”
หัวใจที่จุกอยู่ลำคอของซูหร่วนร่วงตุ้บลงไปกว่าครึ่ง โล่งอกตบอก
“เฮ้อ... โชคดี ๆ!”
อวี้ชิงเหอยิ้ม ยื่นมือมาจูงนาง “พอดีตอนนี้รู้สึกหิว หร่วนหร่วนจะกินอาหารว่างดึกเป็นเพื่อนข้าด้วยกันไหม?”
“ไม่ดีกว่า ๆ!” ซูหร่วนเย็นเยียบกลางหลัง โบกมือรัว คิดแล้วก็กระซิบ “ถ้าพี่ลูกพี่ลูกน้องยังไม่ได้กิน ข้า... ขอขนมกลับไปได้ไหม?”
อวี้ชิงเหอยังไม่ได้ตอบ สาวใช้ที่ตามหลังนางมาชื่ออิ๋งเติงก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำเบา ๆ
“คุณหนูรองคิดจะทำอะไรอีก? ขนมจานเดียวยังถึงกับให้ค่ำคืนมาขอคืน...”
“อิ๋งเติง ปากมาก”
อวี้ชิงเหอกล่าวตำหนิเบา ๆ น้ำเสียงไม่รุนแรง
แต่อิ๋งเติงกลับคับข้องใจนะ ทำปากยื่นตอบกลับ “บ่าวก็ไม่ได้พูดผิด หนึ่งวัน ๆ คุณหนูรองคอยหาเรื่องท่านไม่หยุดหย่อน อะไรที่เป็นของท่านนางต้องแย่งไปหมด กระทั่งเข็มด้ายก็ไม่ละเว้น ตอนนี้แม้แต่ขนมจานเดียวยัง...”
ซูหร่วนอ้าปากค้าง อยากจะอธิบาย
แต่นี่จะให้พูดตรง ๆ หรือว่า “ขนมนี้มียาพิษ รีบให้ข้า ข้าจะเอาไปทำลายหลักฐาน”?
นางยังเรียบเรียงภาษาไม่ทัน หลีจื่อก็ระเบิดอารมณ์ราวกับแมวถูกเหยียบหาง
“เพี๊ยะ!”
เสียงคมดังฉาดเดียว หลีจื่อยกมือตบหน้าอิ๋งเติงอย่างจังหนึ่งที เท้าสะเอวตวาด
“เอ็งเป็นสิ่งใดกัน? ยังกล้ามาพูดกับคุณหนูของข้าเช่นนี้! บังอาจนัก!”
นางยืดอกเชิดหน้าเชิดขึ้นสูง ดั่งไก่สาวน้อย
“คุณหนูของพวกข้าเป็นบุตรสาวสายตรงโดยแท้จริงของจวนสกุลซู ในจวนนี้ ทุกสิ่งฟ้าดินล้วนเป็นของคุณหนูข้าทั้งสิ้น? อย่าว่าแต่ขนมจานเดียวเลย ต่อให้คุณหนูต้องการศาลาไจ้อวิ๋นเก๋อนี้ตอนนี้ พวกท่านก็ต้องรีบขนย้ายออกไปเดี๋ยวนี้!”
ซูหร่วนตะลึงงัน มองท่วงท่าหลีจื่อราวกับเป็นนางร้ายของเรื่องในละคร สะอื้นในใจ
เจ้าของร่างเดิมเอ๊ยเจ้าของร่างเดิม ดูเจ้าสิสอนเด็กดี ๆ คนหนึ่ง ให้กลายเป็นนิสัยเช่นไร!
ฝีมือดึงดูดความแค้นนี่ระดับปรมาจารย์เลยทีเดียว!
อิ๋งเติงกุมแก้ม ขอบตากลมแดงขึ้นทันที จ้องเขม็งใส่หลีจื่อหมายจะเถียงกลับ แต่อวี้ชิงเหอยกมือห้ามไว้
“พอแล้วอิ๋งเติง”
อวี้ชิงเหอปรามเบา ๆ แล้วหันกลับมามองซูหร่วน ยิ้มบาง ๆ พร้อมย่อตัวทำความเคารพนางเล็กน้อย
“หร่วนหร่วนอย่าถือสา เป็นข้าเองที่อบรมเด็กรับใช้ไม่ดี ทำให้นางล่วงเกินเจ้า ข้าขอชดใช้ให้เจ้าแทนนาง”
ซูหร่วนในใจร้องทุกข์ไม่หยุด
นางรู้ดีว่า ภาพลักษณ์บุคคลที่ย่ำแย่ของตนนั้นชั่วขณะนี้ไม่อาจพลิกกลับได้ หากตอนนี้กลับใจเป็นคนดี อ่อนโยน สุภาพ ถ่อมตน กะทันหัน กลับจะทำให้คนสงสัย ไม่แน่อวี้ชิงเหออาจคิดว่านางกำลังซุ่มคิดแผนร้ายอะไรยิ่งกว่าเดิม
ช่างเถิด เอาของที่จะเอาชีวิตให้ได้ก่อนค่อยว่า!
ดังนั้นนางจึงใจเด็ด ถอดเอาความหยิ่งยโสดื้อรั้นของเจ้าของร่างเดิมออกมา เชิดคางอย่างดุดัน
“พี่ลูกพี่ลูกน้องรู้ก็ดีแล้ว! สกุลซูนี่ สิ่งใดไม่ใช่ของข้า? ข้าอยากได้อะไร ก็ย่อมเอาอะไรได้!”
นางหันไปหาหลีจื่อ โบกมืออย่างอาจหาญ
“ไป! เอาขนมเค้กดอกหอมหมื่นลี้ แล้วก็ผลไม้ที่วางบนโต๊ะ แม้แต่กระถางธูปอบหอมนั่น ก็ขนออกมาให้ข้าหมด! วันนี้ข้าอารมณ์ไม่ดี ของดีสักอย่างก็ไม่ให้นางเหลือ!”
หลีจื่อตะลึง แอบกระตุกชายเสื้อซูหร่วนอย่างแผ่วเบา ลดเสียงกระซิบ “คุณหนู... ขนมนั่น...”
นั่นมียาชนิดรุนแรงใส่อยู่นะเจ้าคะ!
จะเอากลับไปทำอะไร?