ทางเดินฐานทีมหมายเลขศูนย์
เจียงหน่วนเดินอยู่ในทางเดินโล่งๆ เพียงลำพัง เสียงฝีเท้าถูกพื้นกลืนหายไปเกินครึ่ง
ด้านนอกหน้าต่างเป็นยามสนธยา แสงฟ้ากำลังจะดับแต่ยังไม่ดับสนิท ย้อมหน้าต่างบานสุดทางเดินให้เป็นสีส้มแดงเข้มข้น
ลู่ฉือเยี่ยนกับเสิ่นอู้และคนอื่นๆ ไปศูนย์บัญชาการแล้วยังไม่กลับมา พี่น้องฉีเหนียนถูกทิ้งไว้เฝ้าฐาน และเฝ้าเธอ
เธอหยุดฝีเท้าอยู่หน้าประตูของฉีซุ่ย แสงไฟสีเหลืองนวลลอดผ่านช่องประตูออกมา
จะเอ่ยปากยังไงดี?
“ฉีซุ่ย บันทึกยุคเก่าของนายซ่อนอะไรไว้กันแน่?”
เจตนาชัดเกินไป ตรงเกินไป
คนอย่างฉีซุ่ย ยิ่งถามตรงก็ยิ่งถูกเขาปัดหลบง่ายๆ
“ฉันได้ยินฉีเหนียนบอกว่า นายเคยจดบันทึกเรื่องก่อนวันสิ้นโลกเอาไว้?”
ไม่มีปูพื้นเลยสักนิด ตั้งใจเกินไป
ด้วยความเฉียบแหลมของฉีซุ่ย ต้องสงสัยเจตนาของเธอแน่
เจียงหน่วนสูดลมหายใจลึก
ทางเดินที่ไร้ผู้คนทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนโลกทั้งใบเหลือแค่เธอยืนอยู่ตรงนี้ เผชิญหน้ากับคำตอบที่ไม่รู้หลังประตูบานหนึ่ง
บันทึกนั้นเขียนอะไรไว้? ทำไมคำพรรณนาเหล่านั้นถึงตรงกับความทรงจำก่อนทะลุมิติของเธอ?
ชาติก่อนของเธอ เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?
อย่าไว้ใจใคร... จะรวมถึงตัวเธอเองด้วยไหม?
แผ่นหลังของเจียงหน่วนเย็นวาบ กำหมัดแน่น ยกมือขึ้นเคาะประตู
แต่ประตูกลับเปิดเอง
ไม่ได้ล็อก
ในห้องได้ยินเสียงแก้วกระทบกันเบาๆ กับเสียงหัวเราะกวนๆ ของฉีเหนียน
เจียงหน่วนผลักประตูเข้าไป
ฉีเหนียนพิงขอบหน้าต่างครึ่งตัว ใส่แค่เสื้อกล้ามสีดำ แผลเป็นใหม่เก่าบนแขนไขว้กันประจันกับแสงไฟเหลืองนวล ในมือแกว่งขวดเหล้าแรงไม่รู้เอามาจากไหน