ลู่ฉือเยี่ยนปล่อยข้อมือของเธอ
เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว สายตากวาดผ่านลำคอของเธอ
“รอสักครู่”
พูดจบ เขาหมุนตัวเดินไปยังประตูบานที่เปิดค้างอยู่อีกฟากของห้องทำงาน ชายเสื้อชุดเครื่องแบบพลิ้วไหวเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว
เจียงหน่วนรู้ว่าด้านหลังประตูนั้นคืออะไร ความทรงจำชัดเจนจนน่าขยับปากค้าง
ประตูถูกผลักเปิดแล้วปิดลง ผ่านบานประตู มีเสียงเลื่อนลิ้นชักแผ่วเบาดังออกมา
เจียงหน่วนยืนอยู่ตามลำพัง
สายตาไม่มีที่ให้วางมอง จึงกวาดไปทั่วโต๊ะทำงานขนาดใหญ่โดยไม่รู้ตัว
สายตากวาดผ่านด้านขวาของโต๊ะ หยุดชะงักตรงริมกองเอกสารที่ซ้อนกันอยู่
แฟ้มเอกสารบนสุดไม่ได้ปิดสนิท หน้ากระดาษงอขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นบางสิ่งที่ถูกทับอยู่ข้างใต้
คือขอบของรูปถ่ายใบหนึ่ง
ในยุคนี้ รูปถ่ายกระดาษเป็นของหายากในตัวมันเอง ที่ยังหลงเหลือมาจนถึงตอนนี้และไม่ถูกทำลายไป คงเป็นเอกสารบันทึกที่สำคัญอย่างยิ่ง หรือไม่ก็เป็นความยึดมั่นถือมั่นอันมีค่าบางอย่าง
เธอลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินเข้าไป คีบมุมของรูปถ่ายนั้นแล้วดึงออกมาเบาๆ
ในภาพมีอยู่ห้าคน
ชายสามหญิงสอง ยืนอยู่หน้าฐานทัพแห่งหนึ่ง บนกำแพงด้านนอกของฐานทัพมองเห็นเงารางๆ ของสัญลักษณ์รูปหอคอย แต่เบลอจนเหลือเพียงแค่โครงร่าง
ทั้งห้าคนยังหนุ่มสาว สวมชุดต่อสู้สีเข้มเหมือนกัน ผู้หญิงซ้ายสุดตัดผมสั้นเก๋ แขนพาดอยู่บนไหล่ของผู้ชายข้างๆ ยิ้มอย่างเปิดเผยสดใส ผู้หญิงขวาสุดดูเงียบสงบกว่ามาก มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่แววตามีประกาย
ผู้ชายคนตรงกลาง… ลมหายใจของเจียงหน่วนหยุดชะงักไปครึ่งจังหวะ
ไหล่กว้างเอวสอบ ใบหน้านี้คล้ายกับลู่ฉือเยี่ยนอยู่เจ็ดส่วน
จุดที่แตกต่างที่สุดคือแววตา
ผู้ชายในรูปภาพเวลามองมาที่กล้อง สายตามีบางสิ่งที่เจียงหน่วนไม่เคยเห็นในตัวของลู่ฉือเยี่ยน
คือความอบอุ่น
ผู้ชายอีกสองคน คนหนึ่งผมสั้นซอย อีกคนผมหยิกเล็กน้อย ต่างยิ้มอย่างเต็มที่ไร้กังวล
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
ลู่ฉือเยี่ยนเดินออกมาพร้อมถือถุงกระดาษสีดำ สายตาจับอยู่ที่รูปถ่ายในมือของเธอชั่วขณะหนึ่งนั้น อากัปกิริยามีความแข็งทื่ออยู่ชั่ววูบ
จากนั้นก็เดินเข้ามาต่อ
นิ้วมือยื่นมา ดึงรูปถ่ายใบนั้นไปจากมือของเธออย่างเบามือ
“นั่นเป็นพ่อของผม”