ลู่ฉือเยี่ยนอุ้มเธอขึ้น แล้วหมุนตัวเดินไปยังอีกฟากของห้องนั่งเล่น
ภายในอพาร์ตเมนต์เงียบสงัดน่าขนลุก มีเพียงเสียงเบา ๆ จากพื้นไม้ขณะที่เขาย่ำเท้า กับเสียงหัวใจเต้นผิดจังหวะของคนสองคน
เขาเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่สูงจากพื้นจรดเพดาน
แล้ววางเธอลงบนโซฟาข้าง ๆ
โซฟานุ่มนิ่ม แต่ผิวหนังกลับเย็นเฉียบ
สัมผัสเย็นวาบแล่นจากผิวขาขึ้นมา ทำให้เธอสั่นสะท้านโดยควบคุมไม่ได้
เจียงหน่วนยกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ หมายจะดึงชายเสื้อเชิ้ตลงมาปิด ก่อนนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอทำแบบนั้นไม่ได้
เบื้องหลังเธอคือทิวทัศน์ยามราตรีของเมืองจิงกั่งทั้งเมือง
แสงไฟนับหมื่นนับพันดวงสาดส่องผ่านกระจกเย็นเฉียบ ทอดลงมาจนเธอรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในตาข่ายแสงไฟขนาดมหึมาไร้ขอบเขต
เธอสามารถจินตนาการออกเลยว่า หากมองมาจากหน้าต่างตึกไหนก็ตามที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก็จะเห็นโซฟาตัวนี้
และเห็นตัวเองบนโซฟา ซึ่งไม่อาจนั่งได้มั่นคง ต้องโน้มตัวไปข้างหน้าอย่างเคอะเขิน
ภาพลวงตาท่ามกลางท้องนภากว้างใหญ่นี้ ทำให้หนังศีรษะเธอชาไปหมด