เจียงหน่วนตื่นขึ้นมาในตอนเช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องจ้าแล้ว
ร่างหนักอึ้ง เปลือกตายิ่งหนักกว่า
แสงจากช่องม่านบนเพดานส่องเข้ามาสว่างผิดปกติ ทำให้เธอหันหน้าหนีโดยสัญชาตญาณ แล้วซบหน้าลงไปในหมอน
กลิ่นของลู่ฉือเยี่ยนยังตกค้างอยู่บนปลอกหมอน
เปลือกตาของเธอกระตุก ภาพเมื่อคืนพุ่งเข้าใส่หัวโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า
แสงไฟนับหมื่นจากหน้าต่างบานใหญ่
ข้อมือ
จูบนั้น
และ...ทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
เจียงหน่วนพลิกตัวในผ้าห่ม แล้วก็สูดลมหายใจเย็นๆ
เอวเหมือนถูกถอดออกแล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่
เธอหันหน้าอย่างยากลำบาก มองนาฬิกาบนหัวเตียง
11:25
ทำไมตื่นมาแล้วมันเป็นเวลาแบบนี้
เจ้า ลู่ฉือเยี่ยนผู้เคราะห์ร้าย
เจียงหน่วนแช่งอยู่ในใจอย่างเงียบๆ
ข้างๆ เธอว่างเปล่า
บนหัวเตียงมีแก้วน้ำวางอยู่
เธอใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่งครึ่งหนึ่ง หยิบแก้วขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก
วางแก้วลง สายตาเหลือบไปเห็นจุดแสงสีแดงเล็กๆ กะพริบบนเทอร์มินัลที่ข้อมือ
เธอเปิดข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน
เป็นข้อความจากลู่ฉือเยี่ยน
[ตื่นแล้วให้ดื่มน้ำก่อน ให้เจียงเช่อพาไปซื้อเสื้อผ้า อยากได้อะไรก็ซื้อ]
เจียงหน่วนจ้องข้อความนี้อยู่นานหลายวินาที
ไม่ใช่เพราะเนื้อหามีปัญหาอะไร แต่เพราะข้อความนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงความไม่ลงรอยอย่างรุนแรง
คำพูดแบบนี้...ยังไงก็ไม่เหมือนที่ลู่ฉือเยี่ยนจะพูดได้
เธอแทบจะนึกภาพฉากนั้นออก
ลู่ฉือเยี่ยนนั่งไร้อารมณ์อยู่หลังโต๊ะทำงาน ใช้น้ำเสียงสั่งภารกิจการรบพูดกับคนข้างๆ ว่า "แจ้งเจียงหน่วน ให้เธอไปซื้อเสื้อผ้า เจียงเช่อตามไปด้วย"
แล้วคนที่รับหน้าที่ส่งข้อความ เพื่อให้ข้อความนี้ดูมีมนุษยธรรมขึ้นนิดหน่อย ก็พยายามคิดหาคำพูดใหม่ ถึงได้เป็นเวอร์ชันที่เห็นอยู่นี้
จะว่ายังไงดี
ภาพของเจ้านายใหญ่พยายามส่งข้อความแบบเป็นกันเอง แต่ยังขาดอะไรไปนิด
เจียงหน่วนอดหัวเราะไม่ได้ พอหัวเราะเสร็จเอวก็เจ็บอีก
รอยยิ้มเลยกลายเป็นการกัดฟัน
เจ้า ลู่ฉือเยี่ยนผู้เคราะห์ร้าย (×2)
เธอยกมือขึ้นมองข้อมือ ผิวขาวๆ มีรอยแดงจางๆ รอบหนึ่ง
ก้มลงมองเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเอง ยับจนดูไม่ได้แล้ว