เย็นเยียบ เหนอะหนะ
นั่นคือความรู้สึกแรกของเจียงหน่วนเมื่อสติกลับคืนสู่ร่าง
เธอเหมือนตัวอย่างที่ถูกแช่ในฟอร์มาลิน แขนขาและร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยสารคล้ายเจลกึ่งโปร่งแสงชั้นหนึ่ง ทำให้ขยับตัวไม่ได้
ร่างกำลังถูกแรงที่มองไม่เห็นดึงขึ้นอย่างช้า ๆ ด้วยความเร็วคงที่
เธอเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งด้วยความยากลำบาก
ภายในรูม่านตาส่วนลึก ประกายสีเงินสะท้อนแสงวาบราวกับดาวตก ก่อนจะหายวับไปในชั่วพริบตา
สายตาเริ่มจับภาพได้ชัดเจน
มีเพียงรอยแยกสีดำสนิทที่อ้าค้างเบื้องบนเหนือศีรษะ ไม่เห็นรูปร่างที่แน่ชัด ราวกับมิติถูกฉีกให้เป็นปากกว้าง
ร่างทั้งร่างของเธอลอยอยู่กลางอากาศ
ไอเยลใสไร้สีราวกับเส้นหนวดหลายเส้น เกี่ยวรั้งแขนขาและเอวของเธอไว้ กำลังลากเธอขึ้นสู่ปากมิติสีดำนั่นอย่างช้า ๆ
ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว
เธอกำลังถูกยัดเข้าไปในปากนั้น
ใจหล่นวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม
เสิ่นอู้ใช้แรงขับทางพลังจิต กระแทกสติของเธอให้กลับมาสู่ร่างที่กำลังจะถูกย่อยสลายนี้
เพราะอสูรกายบาดเจ็บ มันจึงตัดสินใจไม่กลืนกินจิตเธอก่อน แต่จะกลืนกินเธอทั้งเป็นทันที เสี่ยงที่จะย่อยเธอไปเลย
เธอกำลังจะถูกกิน
เมื่อความคิดนี้แวบขึ้นมา เลือดในกายราวกับกลายเป็นน้ำแข็งในบัดดล
“ตู้ม——!”
เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวตรงใต้ร่างของเจียงหน่วน
ประตูเหล็กกันระเบิดหนาสิบเซนติเมตรบานหนึ่งภายในห้อง ถูกแรงมหาศาลน่าสะพรึงกลัวจากภายนอกถล่มจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ
ซากเศษเหล็กปลิวกระจัดกระจายราวห่าฝน ปะทะเข้ากับผนังอย่างแรง เกิดเป็นหลุมลึกแน่นขนัด
ม่านฝุ่นคละคลุ้งทั่วบริเวณ ร่างสูงโปร่งหนึ่งก้าวยาว ๆ เข้ามา