เจียงหน่วนเพิ่งจะสงสัยอยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉีซุ่ยก็ผลักประตูรถลงไปแล้ว
อากาศด้านนอกไหลทะลักเข้ามา พร้อมกลิ่นแห้งผาก ฝุ่นคละคลุ้งและกลิ่นอะไรบางอย่างไหม้
ท้องฟ้าเขตซีเป็นสีเทาหม่นสกปรกตลอดกาล
เจียงหน่วนกระโดดลงจากรถ เท้าเหยียบพื้นหินกรวดดังกรอบแกรบ
เบื้องหน้าคือถนนที่คุ้นตา
“ไปกันเถอะ” เธอหันไปบอกลู่ฉือเยี่ยน “ไปทางตะวันออก ทะลุถนนสายหลักนั่นก็ถึงแล้ว”
เธอเดินนำหน้า ชายสามคนเดินตามหลัง
ถนนในเขตซีทรุดโทรมกว่าในความทรงจำของเธออีก อาคารส่วนใหญ่ถูกเขตหวงห้ามกัดกร่อน ผนังด้านนอกขรุขระเป็นหลุมบ่อ บางจุดผนังถล่มทั้งแถบ เผยให้เห็นโครงเหล็กเส้นบิดงออยู่ข้างใน
บนถนนเกลื่อนไปด้วยข้าวของที่ถูกทิ้งร้าง ตุ๊กตาผ้าถูกเหยียบแบน รถเข็นเด็กไหม้เกรียมครึ่งคัน เสื้อผ้าสีซีดจางจนดูไม่ออกว่าแต่เดิมเป็นสีอะไร
อาคารที่ยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่ประปราย กลายเป็นแหล่งอัดแน่นของผู้รอดชีวิต
เมื่อเดินเข้าสู่เขตชุมชน เจียงหน่วนเห็นผู้คน มากกว่าที่เธอคิดไว้
ผู้รอดชีวิตนั่งยอง ๆ เป็นกลุ่มตามข้างถนน ล้อมกองไฟที่คุกรุ่น หรือไม่ก็ห่มผ้าสกปรกพิงกำแพง หน้าตาซีดเหลือง แววตาไร้ชีวิตชีวา
พวกเขาหลายคนในชุดต่อสู้สีดำทำให้เกิดความปั่นป่วน สายตาที่อยากรู้อยากเห็น ประจบประแจง ระแวดระวัง พุ่งเข้ามา
ท่ามกลางความปั่นป่วน เจียงหน่วนเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังจัดวางเครื่องเซ่นเหี่ยว ๆ สองสามชิ้นตรงพื้นที่โล่ง พอเห็นตราทีมหมายเลขศูนย์บนอกเสื้อของลู่ฉือเยี่ยน มือของชายคนนั้นก็สั่น แววตาที่ด้านชาฉายแววซับซ้อน
นั่นคือความโล่งใจที่รอดตายมาได้ แต่ยิ่งกว่านั้นคือความยำเกรงต่อเทพแห่งการเข่นฆ่า
ไม่มีใครเข้ามาเผชิญหน้าขอบคุณพวกเขาที่สะสางเขตหวงห้าม คนพวกนี้แค่มีชีวิตอยู่ก็หมดเรี่ยวแรงถึงที่สุดแล้ว
เจียงหน่วนสวมชุดต่อสู้เหมือนกับพวกเขา ยังดีที่ชุดต่อสู้มีปกเสื้อ ไม่อย่างนั้นถ้าปลอกคอนั่นโผล่ออกมา เธอยอมตายอยู่ที่นี่เสียดีกว่า
“นั่นเจียงหน่วนไม่ใช่เหรอ”
เสียงแหบพร่าดังมาจากข้างถนน
คนพูดเป็นหญิงวัยกลางคน ผมสีเทาหม่นพันกันยุ่งเหยิง นั่งยอง ๆ อยู่บนขอบทางเท้าแทะขนมปังกรอบแข็ง ๆ
ชายข้าง ๆ ได้ยินก็เงยหน้าขึ้น หรี่ตามอง