ใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ส่งเสียงคำรามเหนือศีรษะ สั่นสะเทือนจนเจียงหน่วนรู้สึกว่าช่องอกของตัวเองสั่นตามไปด้วย
นอกหน้าต่าง แนวชายฝั่งของเมืองชางหลานกำลังถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าสีเทาหม่นกับผิวน้ำทะเลสีเดียวกันแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว จนแยกไม่ออกว่าขอบเขตอยู่ตรงไหน
ยิ่งบินเข้าใกล้เขต F หมอกเหนือทะเลยิ่งหนาทึบ
"เข้าเขตหมอกแล้ว"
จากห้องนักบินมีเสียงของเสิ่นอู้ดังขึ้น เขานั่งตำแหน่งผู้ช่วยนักบินเพื่อประสานงานด้านการสื่อสาร ส่วนนักบินหลักคือเจ้าหน้าที่การบินประจำการของฐานทัพ
"ทุกคนรัดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย ระวังข้อมูลหน้าปัดด้วย"
"ความหนาแน่นของหมอกผิดปกติ ไม่เหมือนการควบแน่นของไอน้ำตามธรรมชาติ"
หมอกสีขาวเทาจับตัวอยู่เหนือผิวน้ำทะเล หนืดข้นราวกับของแข็ง มองไม่เห็นทั้งผิวน้ำและฟองคลื่น ตลอดทั้งผืนทะเลคล้ายถูกปกคลุมด้วยผ้าห่อศพ
หล่อนตรวจสอบอุปกรณ์อีกครั้งอย่างตึงเครียด
ปืน ซองกระสุน หูฟังสื่อสาร ระเบิดทำลายล้าง
"เธอกลัวหรือ?"
เจียงเช่อนั่งอยู่ข้าง ๆ หล่อน ไหล่หนากว้างเกือบจะเบียดหล่อนติดกับผนังห้องโดยสาร
ความร้อนจากครึ่งหนึ่งของร่างกายส่งผ่านเนื้อผ้ามา ในห้องโดยสารที่สั่นสะเทือน มันแผดเผาจนแขนขวาทั้งข้างของหล่อนร้อนไปหมด
เขาเอียงหน้ามองหล่อน เสียงถูกตัดขาดเป็นห้วง ๆ จากเสียงใบพัด แต่ความห่วงใยนั้นยังส่งมาถึงอย่างชัดเจน
เจียงหน่วนส่ายหน้า แล้วพยักหน้า
เจียงเช่อหัวเราะเสียงต่ำ ยื่นมือมาตบเบา ๆ บนหัวหล่อน
"ไม่เป็นไร มีพวกเราอยู่"
เขาพูดง่าย ๆ
แต่ภายในห้องโดยสาร บรรยากาศไม่ได้ผ่อนคลายอย่างที่เจียงเช่อแสดงออก
ลู่ฉือเยี่ยนนั่งตรงข้ามประตูห้องโดยสาร แสงสีฟ้าจากกระดานไฟล์อิเล็กทรอนิกส์สะท้อนในดวงตา ปลายนิ้วลากผ่านโครงสร้างภายในของไป๋จิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขยายและย่อสลับไปมา
คนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ก็มีสีหน้าเคร่งเครียด
"เป้าหมายปรากฏแล้ว" เสียงของเสิ่นอู้ดังขึ้น
เจียงหน่วนมองออกไปนอกหน้าต่าง
ภายใต้หมอกหนาสีขาวเทา โครงร่างสีดำสนิทขนาดมหึมาค่อย ๆ เผยตัวออกมา
ไป๋จิง
มันจอดนิ่งอยู่กลางทะเล ไร้แสงไฟ ไร้เสียงเครื่องยนต์ทำงาน
ลำเรือสีเงินขาวหมองหม่นเพราะถูกหมอกปกคลุม ทั่วทั้งลำเงียบสงัดราวกับตายไปแล้ว