"ตี๊ด——"
บัตรแม่เหล็กในมือหลิวเฉิงปัดผ่านโซนเซ็นเซอร์ ประตูโลหะสีเทาขาวอันหนักอึ้งค่อยๆ เลื่อนเปิดออกสองข้าง
ไม่ได้เปิดไฟหลัก
สิ่งที่ปะทะเข้ามาก่อนคือกลิ่นแอลกอฮอล์ทางการแพทย์เข้มข้นจนแทบแสบจมูก ภายใต้กลิ่นนั้นยังถูกกดทับด้วยกลิ่นคาวทะเลที่ยากจะบรรยาย
เหมือนเอาปลาและกุ้งเน่าไปแช่ในน้ำยาฆ่าเชื้อความเข้มข้นสูง แค่สูดดมเข้าไปคำเดียวก็ทำให้ท้องไส้ปั่นป่วน
เจียงหน่วนกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ นิ้วมือแตะที่ขอบซองปืนอย่างแนบเนียน
พื้นที่ภายในห้องกว้างมาก แต่แสงสลัว
แหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียวคือแคปซูลทางการแพทย์สีเงินขาวขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่กลางห้อง
มันกำลังทำงาน ฐานและขอบฝาครอบโปร่งใสเปล่งแสงสีน้ำเงินหม่น สะท้อนผนังโลหะโดยรอบให้เห็นเงารางเลือน
"ใคร?"
เสียงที่เจือด้วยความตื่นตระหนกดังมาจากมุมมืด
ชายหนุ่มในเสื้อกาวน์สีขาวก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว เขาดูอายุราวยี่สิบต้นๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ป้ายชื่อบนหน้าอกระบุว่า "นักวิจัย: อินเฮ่า"
"เสี่ยวหยิน ฉันเอง"
หลิวเฉิงรีบส่งเสียง ชี้ไปที่ฉีซุ่ยและอีกสองคนด้านหลัง
"พวกนี้คือทีมกู้ภัยที่สหพันธรัฐส่งมา ท่านนี้คือหมอฉี คุณไป๋เป็นยังไงบ้าง เมื่อกี้เคาะประตูทำไมไม่มีเสียงตอบ?"
"ขอโทษครับ ขอโทษครับ ผมเป็นไข้ไม่สบาย... เมื่อกี้หลับไป ไม่ได้ยินเสียงเคาะประตู"
แววตาของอินเฮ่ามีอาการหลบเลี่ยง
"คุณไป๋... อาการไม่ค่อยดีครับ"
เจียงหน่วนไม่ได้ฟังว่าพวกเขาพูดอะไรเลย
ความสนใจทั้งหมดของเธอถูกแคปซูลทางการแพทย์ที่เปล่งแสงสีน้ำเงินดึงดูดไปจนหมด
หัวใจเต้นเร็วมากในอก เลือดสูบฉีดกระทบแก้วหู เกิดเสียงดังอู้อี้เป็นระลอก
คนผู้นั้น อยู่ในนั้นหรือเปล่า?
เด็กหนุ่มเสื้อเชิ้ตขาวคนนั้น เงารางๆ ที่อยู่ในส่วนลึกที่สุด อ่อนโยนที่สุดของความทรงจำเจ้าของร่างเดิม
เธออยากเห็นชัดๆ แต่ไม่อาจเห็น
ฝาครอบโปร่งใสของแคปซูลทางการแพทย์มีไอน้ำสีเทาขาวหนาเตอะเกาะอยู่ แยกไม่ออกว่าเกาะอยู่ด้านในหรือด้านนอกของกระจก
ข้นหนืดราวกับกระจกฝ้า มองเห็นเพียงโครงร่างบางๆ เลือนรางนอนอยู่ข้างใน
โครงร่างของมนุษย์
เท้าของเจียงหน่วนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างควบคุมไม่ได้
ประหลาดมาก