ฝนหยุดแล้ว
ยามเช้าของเขตซีมักปกคลุมด้วยสีเทาหม่น แสงอาทิตย์ถูกชั้นเมฆหนาทึบตัดจนแตกกระจาย แสงสลัวไม่กี่เส้นทอดลงบนซากปรักหักพังของเมืองราวกับเป็นทาน
เจียงหน่วนถูกปลุกด้วยสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะที่ข้อมือ
เธอลืมตา สติยังไม่กลับมาเต็มที่ สิ่งแรกที่เห็นคือผ้าสีดำสนิท
ใต้ผ้าผืนนั้นหน้าอกกำลังขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แนวกล้ามเนื้อกระตุกเล็กน้อยตามลมหายใจ
สมองของเธอค้างไปสองวินาที
ความทรงจำยุ่งเหยิงเมื่อคืนหลั่งไหลกลับมาราวกับกระแสน้ำ ในความมืดคือการพังทลายที่เธออดกลั้นไม่ไหว และฝ่ามือกว้างอุ่นร้อนที่ท้ายทอย
ร่างของเจียงหน่วนแข็งทื่อ
เธอเพิ่งรู้ตัวว่าท่าทางตอนนี้มันเกินพอดีแค่ไหน
เธอขดตัวเหมือนนกกระจอกเทศ หน้าผากเกือบซบอยู่บนไหล่ของเยี่ยเชวี่ย
โซ่กุญแจมือจำกัดระยะห่าง ทำให้คนสองคนแนบชิดกันเกินไป
เธอถึงกับได้กลิ่นเฉพาะตัวของเขา
แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีคืนที่ต้องทดสอบพลังบริสุทธิ์ และคืนที่ถูกบดขยี้ แต่นั่นคือภารกิจ
ตอนนี้กลับเป็นแบบนี้ ไร้การป้องกันตัวขดตัวอยู่บนไหล่ผู้ชายคนหนึ่ง
มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เจียงหน่วนกลั้นหายใจ พยายามขยับศีรษะถอยหลังทีละนิด อย่างเงียบเชียบที่สุด
"ตื่นแล้ว"
เสียงทุ้มต่ำดังมาจากเหนือศีรษะ แหบพร่าเล็กน้อยตามแบบฉบับยามเช้า
การเคลื่อนไหวของเจียงหน่วนหยุดชะงัก
เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ สบกับดวงตาสีดำสนิทของเยี่ยเชวี่ยพอดี
เขาไม่ได้นอนหรือไม่ก็ตื่นนานแล้ว ดวงตาคู่นั้นคมชัดเฉียบคม ไม่มีร่องรอยของความงัวเงีย จ้องมองเธอจากที่สูง
"ตื่นแล้ว..." เจียงหน่วนยิ้มแห้งๆ ยกมือซ้ายขึ้นแกว่ง "ฟ้าสว่างแล้ว ถอดอันนี้ได้หรือยัง"
เยี่ยเชวี่ยไม่พูด จ้องมองใบหน้าเธอสองวินาที ราวกับกำลังยืนยันว่าอารมณ์ที่พังทลายเมื่อคืนยังหลงเหลืออยู่หรือไม่
เมื่อแน่ใจว่าเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว จึงลุกขึ้นนั่ง
เขาล้วงกุญแจเล็กๆ จากกระเป๋ากางเกงยุทธวิธี ถือด้วยมือเดียว สอดเข้าไปในรูกุญแจที่ข้อมือของเจียงหน่วน
"คลิก"
เสียงโลหะสปริงดีดตัวดังชัดเจน
ห่วงเหล็กเย็นเฉียบคลายออก เจียงหน่วนรีบดึงมือกลับมา
ข้อมือขาวเนียนปรากฏรอยแดงชัดเจน บนผิวบอบบางแลดูน่าตกใจ
เธอใช้มือข้างหนึ่งนวดข้อมือ อีกข้างชำเลืองมองเยี่ยเชวี่ยด้วยหางตา