ผ่านไปสองวินาที
เขาหันไปค้นตู้เสื้อผ้าข้างตัว ก่อนโยนของสองอย่างมาให้
ผ้าห่มขนสัตว์ผืนหนึ่งที่ดูสะอาดใช้ได้
กับ—เจียงหน่วนคลี่เสื้อตัวนั้นออก
ชุดนอนผ้าฝ้ายทรงหลวมเกินตัว สีชมพูอ่อนพิมพ์ลายดอกเดซี่เต็มไปหมด
คงเป็นของเจ้าของเดิมของห้องนี้ เหลือไซซ์ใหญ่กว่าเธออย่างน้อยสองเบอร์ แขนเสื้อยาวเลยศอกลงมา
แต่มันแห้ง
เยี่ยเชวี่ยหันหลังให้แล้ว
เจียงหน่วนกอดชุดนอนแห้งตัวนั้นนิ่งไปหนึ่งวินาที ก่อนพูดว่า "ฉันไม่อนุญาต ห้ามหันมานะ"
"อืม"
เธอรีบถลกชุดต่อสู้สีดำที่เปียกโชกทั้งตัวลง
เนื้อผ้าชุ่มน้ำฝน แนบติดผิว เวลาดึงผ่านแผลที่น่อง เธอสูดลมหายใจแรง กัดฟันล่างแน่น กระชากขากางเกงออกอย่างไม่ปรานี
ผ้าห่มเสียดสีผิว เส้นใยหยาบเช็ดคราบฝนพลางทำให้หนังฟูขึ้นเป็นตุ่ม
วินาทีที่สวมชุดนอนผ้าฝ้ายคลุมร่าง เธอทั้งตัวอ่อนยวบ
ผ้าฝ้ายแห้งนุ่มแนบกับผิว ซับไอน้ำที่หลงเหลือ
เธอก้มมองตัวเอง
ชุดนอนลายดอกเดซี่ ใหญ่โคร่ง
คอเสื้อร่นลงต่ำกว่ากระดูกไหปลาร้า แขนเสื้อยาวถึงศอกตามคาด
ไม่สวย แต่สบาย
"เสร็จแล้ว"
เยี่ยเชวี่ยหันกลับมา
สายตาหยุดตรงกระดูกไหปลาร้าของเธออึดใจหนึ่ง
แล้วเขาก็ยื่นมือไปดึงซิปชุดต่อสู้ชั้นนอกของตัวเองต่อหน้าเธอ
เสื้อแจ็กเก็ตสีดำเปียกชุ่มถูกลอกออกจากไหล่ ถูกโยนพาดพนักเก้าอี้ริมหน้าต่างตากไว้ หยดน้ำหยดจากชายเสื้อ รวมเป็นแอ่งเล็ก ๆ บนพื้น
เหลือเพียงเสื้อรัดรูปสีดำแขนสั้นตัวเดียว
เสื้อตัวนั้นเปียกจนหมาด แนบสนิทกับตัวเขา รีดทุกเส้นสายออกมาจนหมด
ไหล่กว้าง เอวสอบ ทรวงอกและหน้าท้องเป็นลอนผ่านผ้าสีดำบางเฉียบชัดราวกับวาดขึ้น ไม่ใช่กล้ามใหญ่โตโอ้อวดจากการฝึก แต่เป็นรูปร่างสมส่วนแข็งแกร่งที่หลอมขึ้นจากการต่อสู้จริงอย่างยาวนาน
กล้ามเนื้อทุกมัดติดกับโครงร่างอย่างพอดิบพอดี ราวกับเสือดาวที่เพิ่งหุบกรงเล็บ
เขาหยิบผ้าห่มมาเช็ดผม หยดน้ำกระเด็นจากปอยผม เช็ดถึงต้นคอพลางแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย
เจียงหน่วนเบือนสายตาหนี
เบือนเร็วมาก เร็วจนตัวเองยังรู้สึกผิด
เธอจ้องตุ๊กตาน่ารักที่ตั้งอยู่บนขอบหน้าต่างซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่น ตั้งใจค้นคว้าว่ามันคืออะไร
คล้ายกระต่าย หรือไม่ก็หนูแฮมสเตอร์ เธอศึกษาเอาเป็นเอาตาย
เยี่ยเชวี่ยเช็ดเสร็จ โยนผ้าห่มทิ้ง