เจียงหน่วนจูงมือเยี่ยเชวี่ยเดินไปยังที่นั่งข้างกายไป๋ซือหย่วน
อุณหภูมิจากฝ่ามือที่แนบชิดช่วยให้เธอสงบลงมาก แรงที่สอดประสานระหว่างนิ้วมือไม่หนักไม่เบา เหมือนคำพูดไร้เสียงว่า "อย่ากลัว"
เยี่ยเชวี่ยหยุดฝีเท้าข้างกายเธอ แล้วปล่อยมือ
เธอคิดว่าเขาจะนั่งลง แต่เขากลับเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ ยื่นมือทั้งสองข้างดึงเก้าอี้ออกให้เธอ
การกระทำที่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
เป็นธรรมชาติจนแม้แต่เจียงหน่วนเองก็ชะงักไปชั่วขณะ
เธอเงยหน้ามองเขา เขามีสีหน้าเรียบเฉย เอียงตัวเล็กน้อย รอให้เธอนั่งลงอย่างเงียบเชียบ
ราวกับการดึงเก้าอี้ให้เธอเป็นสิ่งที่เขาทำมาแล้วเป็นหมื่นครั้ง
ในลิงก์จิต เสียงของเสิ่นอู้ลอยแทรกเข้ามา
[โอ้? เยี่ยเชวี่ยมีการกระทำสุภาพบุรุษแบบนี้ด้วยหรือ?]
[เพิ่งหัดทำที่ตระกูลไป๋ หรือว่าฝึกหน้ากระจกในฐานมาก่อน?]
เจียงหน่วนเกือบหลุดเสียงหัวเราะ
[หุบปาก]เยี่ยเชวี่ยว่า
เมื่อเธอนั่งลงแล้ว เยี่ยเชวี่ยก็ทรุดตัวลงนั่งทางซ้ายมือของเธอทันที
เขารูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้างขายาว ในชั่วขณะที่นั่งลง แผ่นหลังและไหล่ที่กว้างก็บดบังเธอไว้ในเงาของแสงไฟสีอบอุ่นอย่างเป็นธรรมชาติ
สิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกปลอดภัย บางครั้งก็เป็นเรื่องทางกายภาพเช่นนี้เอง
ส่วนเสิ่นอู้เดินอ้อมโต๊ะไปดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามนั่งลง
[เยี่ยเชวี่ย นายปล่อยมือเจียงหน่วนได้แล้ว]เสิ่นอู้พูดในลิงก์
เจียงหน่วนก้มมองตาม
มือซ้ายของเธอวางอยู่ใต้โต๊ะ มือของเยี่ยเชวี่ยกลับวางทาบลงมาอีกครั้งตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ฝ่ามือครอบหลังมือเธอ ปลายนิ้วแนบกับข้อมือเธอ คล้ายกับการกระทำที่ต่อเนื่องอย่างเป็นธรรมชาติหลังจากนั่งลง
หรือจะพูดอีกอย่างว่า เขาไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยมือตั้งแต่แรก