เยี่ยเชวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ลดกระจกรถลงครึ่งหนึ่ง
คนที่ยืนอยู่นอกรถคือเฉินผิงอัน
ผู้สังเกตการณ์สหพันธรัฐที่เพิ่งรับตำแหน่งคนนี้กำลังหอบหายใจ ผมปลิวกระเซิงเพราะลม ชายเสื้อเชิ้ตครึ่งหนึ่งยัดอยู่ในขอบกางเกง อีกครึ่งหลุดออกมาด้านนอก
“ผม—” เขาหายใจสองครั้ง ใช้ความพยายามปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ “ผมต้องกลับไปกับพวกคุณ”
เจียงหน่วนมองเขาผ่านกระจกรถ
ตีสองกว่า เจ้าหน้าที่พลเรือนของสหพันธรัฐ แต่งตัวยับยู่ วิ่งตามมาขวางรถ
สายตาของเยี่ยเชวี่ยกวาดผ่านใบหน้าของเฉินผิงอัน แล้วมองไปที่เสิ่นอู้
เสิ่นอู้มองเฉินผิงอันสองวินาที แล้วพูดในลิงก์จิต
[ไม่มีปัญหาอะไร]
หยุดเล็กน้อย
[ร้อนใจจริง ไม่ใช่การแสดง]
“บ้านของผมอยู่ในเขต E เมืองจิงกั่ง”
เฉินผิงอันยืนอยู่นอกกระจกรถ ในที่สุดก็หายใจสม่ำเสมอ เงยหน้าขึ้นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“แม่กับย่าของผม อยู่ที่นั่นทั้งหมด ผมต้องกลับไป”
มือของเยี่ยเชวี่ยวางบนพวงมาลัย น้ำเสียงแข็งกร้าว “ทีมหมายเลขศูนย์ไม่รับผิดชอบพาเจ้าหน้าที่พลเรือนไปเที่ยว”
ความหมายแฝงก็คือเขาไปก็เป็นภาระ
“ผมจะไม่ถ่วง”
เฉินผิงอันยกมือขึ้น
“ซ่า—”
เสียงกระแสไฟฟ้าแหลมสูงระเบิดขึ้นในอากาศยามราตรี
เหนือฝ่ามือของเฉินผิงอัน ปรากฏกลุ่มอาร์กไฟฟ้าสีน้ำเงินเข้มลอยอยู่กลางอากาศ
อาร์กไฟฟ้านั้นอัดแน่นมาก ส่องสว่างความมืดโดยรอบขึ้นมาชั่วขณะ
“ผมคือผู้มีพลังพิเศษสายฟ้าระดับ A”
น้ำเสียงของเฉินผิงอันจริงใจ
“หลังจากที่ปลุกพลังเมื่อหลายปีก่อน ครอบครัวเห็นว่าไปทีมสำรวจอันตรายเกินไป เลยเคี่ยวเข็ญให้ผมไปแผนกพลเรือนของสหพันธรัฐ แม้ผมจะไม่มีประสบการณ์สู้จริง แต่ปล่อยไฟฟ้าทีก็ถูกเป้าหมายแม่นยำ มีพลังทำลายล้างเกินพอ พาผมไปด้วย ผมช่วยได้”