แสงสุดท้ายในห้องก็ดับลง
ทั้งสามนั่งเงียบในความมืด ไม่มีใครลุกไปเปิดไฟ
เสิ่นอู้พับกระดาษรายชื่อที่คัดลอกมาสองแผ่นนั้นอย่างเรียบร้อย ก่อนเก็บกลับเข้าไปในกระเป๋าด้านในที่แนบกาย
รายชื่อลับสุดยอดพวกนี้ ควรรายงานต่อศูนย์บัญชาการหรือสหพันธรัฐดีหรือไม่
ความคิดนี้วนอยู่ในหัวเจียงหน่วนเพียงครึ่งวินาที ก่อนจะถูกเธอขยี้ทิ้งทันที
จะรายงานให้ใคร
โครงการ 'อูโรโบรอส' อันไร้สาระที่แสวงหาชีวิตอมตะนั่น ลูกค้าเบื้องหลังก็คือคนชั้นสูงสุดของสหพันธรัฐนั่นเอง สิ่งที่พวกเขาถืออยู่ในมือตอนนี้ หากรีบร้อนรายงานตามขั้นตอนไป ไม่ใช่การเปิดโปงตระกูลไป๋
แต่เป็นการตะโกนสุดเสียงบอกคนพวกนั้นว่า เรารู้มากเกินไปแล้ว
ความยุติธรรมแบบใสซื่อไม่เคยใช่ความยุติธรรม แต่มันคือหมายมรณะ
ในที่สุด ทั้งสามก็เข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องพูดว่า ข้อมูลชุดนี้ต้องปิดผนึกไว้ภายในชั่วคราว นอกจากสมาชิกเจ็ดคนของทีมหมายเลขศูนย์แล้ว จะไม่ปริปากบอกใครแม้แต่ครึ่งคำ
บางทีในภายหน้าอาจใช้เป็นแต้มต่อได้ในบางโอกาส
ข้อสันนิษฐานที่น่าสยดสยองซึ่งปะติดปะต่อจากเบาะแสมากมายนี้ ไม่ได้ปล่อยให้พวกเขารอนานนัก
ค่ำคืนนั้นเอง มันก็ได้รับการพิสูจน์ ด้วยรูปแบบที่โหดร้ายที่สุด
“ติ๊ด——”
อุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือพลันสั่นสะเทือน ไฟแดงกะพริบถี่
ทั้งสามคนกดปุ่มรับสายพร้อมกัน
“พักร้อนสิ้นสุด”
เสียงของลู่ฉือเยี่ยนดังทุ้มต่ำจากอุปกรณ์ ดูดกลืนอากาศอันผ่อนคลายหยดสุดท้ายในห้องไปทันที
ประสาทของเจียงหน่วนตึงเครียดขึ้นในบัดดล
“ครึ่งชั่วโมงก่อน เขต E ของเมืองจิงกั่งปะทุเขตหวงห้ามระดับสูง ระดับความรุนแรงเบื้องต้นคือ A ภายในสิบนาทีทะลุระดับ S และตอนนี้ยังคงขยายตัวรวดเร็ว”