"นี่ยังไม่ใช่ทั้งหมด"
เสิ่นอู้ขัดจังหวะพวกเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"นอกจากรายการทั้งสองชุดนี้แล้ว ผมยังพบแผนที่เดินเรือที่ก้นตู้เซฟเข้ารหัสของเขาอีกแผ่นหนึ่ง แผนที่เดินเรือดั้งเดิมของไป๋จิงก่อนออกเรือ"
อากาศในห้องเหมือนหยุดนิ่งชั่วขณะ
"แผนที่เดินเรือแผ่นนั้น ระบุเส้นทางเดินเรือของไป๋จิงอย่างละเอียด และ..."
เสิ่นอู้หยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเลือกคำพูด
"เส้นทางเคลื่อนที่ของเขตหวงห้ามนั้น"
"เส้นทางเคลื่อนที่?" เสียงของเจียงหน่วนตึงเครียด "เขตหวงห้ามนี้ไม่ใช่ว่าไม่เคยถูกค้นพบมาก่อนหรือ? แล้วจะคาดการณ์ได้ยังไง?"
เธอจำได้ว่าเวินซวี่อันพูดแบบนั้นตอนมอบหมายภารกิจ
"ไม่ใช่การคาดการณ์" เยี่ยเชวี่ยรับช่วงต่อ เสียงทุ้มต่ำ
เขามองไปที่เสิ่นอู้ สายตาทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ
เสิ่นอู้พยักหน้าเบา ๆ เหมือนเป็นการยืนยันการคาดเดาของเยี่ยเชวี่ย
"เป็นข้อมูลจากการสำรวจจริง" เยี่ยเชวี่ยกล่าว "มีคนเข้าไปในน่านน้ำบริเวณนั้นล่วงหน้า ทำสัญลักษณ์ขอบเขตการเคลื่อนไหวและกฎการเคลื่อนที่ของเขตหวงห้าม"
"ข้อมูลระดับนี้ ราคาคงไม่น้อย" เสิ่นอู้เสริม "คนที่ถูกส่งไป สิบคนไปเก้าคนไม่มีวันกลับ"
แผ่นหลังของเจียงหน่วนวาบเยือก
ไป๋ซือหย่วนยืนอยู่กลางพุ่มกุหลาบ มือที่ตัดแต่งกิ่งนั้นมั่นคงและอ่อนโยน
รอยยิ้มนั้นและความจริงตรงหน้านี้ซ้อนทับกัน ราวกับสิ่งสองสิ่งที่ขัดแย้งกัน
เจียงหน่วนรู้สึกแค่ว่าหน้าอกอึดอัด กลิ่นหอมหวานเลี่ยนของดอกกุหลาบในเรือนเพาะชำ บัดนี้ล้วนกลายเป็นความรู้สึกหายใจไม่ออกที่บีบรัดลำคอเธอ