เจียงหน่วนจ้องมองจุดความร้อนของลู่ฉือเยี่ยนบนอุปกรณ์ยุทธวิธี ปลายนิ้วเย็นเฉียบ
ในช่องสื่อสาร เสียงหายใจของลู่ฉือเยี่ยนมีหอบเบา ๆ ขาด ๆ หาย ๆ ดังมา
“ผ่านช่องซ่อมบำรุงชั้นเก้าแล้ว กำลังข้ามห้องจ่ายไฟหมายเลขสาม”
ตำแหน่งเปลี่ยนเร็วมาก
ใช้การเคลื่อนย้ายมิติ
นี่หมายความว่าเขาเริ่มไม่สนใจต้นทุนแล้ว การเคลื่อนย้ายแต่ละครั้งคือการสูบพลังพิเศษอย่างหนักหน่วง
ยิ่งระยะไกล ยิ่งสิ้นเปลืองมาก เขากำลังแย่งชิงเวลาจากยมทูต
“ตูม——”
เสียงดังสนั่นอีกครั้งจากภายในอาคาร พื้นดินทั้งผืนสั่นสะเทือน เศษคอนกรีตแตกละเอียดหล่นจากชั้นสูง กระแทกบนถนนที่ปกคลุมด้วยหมอกสีเทา เกิดเสียงหนักๆ
มีก้อนหินหลายก้อนกระเด็นมาตกใกล้เท้าเจียงหน่วน
เธอกำหมัดแน่น เงยหน้ามองด้านบนอาคาร
ในที่สุด
บนระเบียงภายนอกชั้นเก้า เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น
ลู่ฉือเยี่ยน
เขายืนอยู่ริมขอบชั้นที่พังทลาย ใต้เท้าคือพื้นคอนกรีตที่หักครึ่ง เบื้องหน้าคือตัวอาคารที่กำลังเอียง
หมอกสีเทากลืนกินร่างส่วนใหญ่ของเขา เหลือเพียงแผ่นหลังดำตรงแน่ว
แล้วเขาก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้น
เจียงหน่วนมองเห็นภาพที่ชั่วชีวิตนี้ไม่มีวันลืม
แสงสีเงินพร่างพราวแผ่ขยายจากสิบนิ้วของลู่ฉือเยี่ยน ราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นกำลังวาดภาพโดยมีเขาเป็นจุดศูนย์กลาง
ในอากาศเริ่มมีเสียงหวีดหวิวหนาแน่น เป็นเสียงที่ทำให้เสียวฟัน
ลูกบาศก์เงินมหึมาก่อตัวขึ้นตรงรอยแตกของอาคาร
ปริมาตรของมันใหญ่จนหายใจไม่ออก ครอบคลุมทั้งแนวตัดขวางของชั้นเก้า อัดแน่นเข้าไประหว่างชั้นที่แตกแยก เบื้องบนค้ำยันพื้นเพดานที่กำลังถล่ม เบื้องล่างกดทับโครงสร้างชั้นแปดที่ยังดีอยู่