ในห้องเงียบสงัด แต่จากตรงหน้าต่าง พอจะได้ยินเสียงแตรรถบนถนนด้านล่างเลือนลาง
เสียงนั้นไกลและคลุมเครือ สวีจือลืมตากลมโต นิ่งไปครู่หนึ่งไม่ทันตั้งสติ
สัมผัสอุ่นชื้นบนริมฝีปาก คราวนี้สวีจือรู้สึกตัวแล้ว รีบยกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ เพียงแค่ผลักไปที่อกชายหนุ่ม ก็ถูกเขากุมไว้แน่น
เขาผละริมฝีปากออกจากนาง ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องดวงตาของนาง เสียงแหบพร่าเอ่ย "รู้จักกลัวแล้วหรือ?"
สวีจือพูดไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำ "คุณ...คุณ...ทำไมคุณถึง..."
หน้าผากทั้งสองแนบชิด ปลายจมูกชนปลายจมูก ลมหายใจคล้องกัน กลิ่นอายของชายหนุ่มกดดันจนนางรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก
กลิ่นไม้หอมอ่อนโยนนั้น กลับแฝงไว้ด้วยความดุดัน ราวกับสัตว์ป่ากำลังจะแหกกรงขัง
เหลียงจิ่นโม่ไม่ตอบ เพียงหรี่ตามองนางนิ่ง คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
เพียงครู่เดียว เขาก็เอ่ยขึ้น "สายไปแล้ว"
สวีจือยังไม่ทันเข้าใจความหมายของคำว่า "สายไปแล้ว"
ชายหนุ่มก็เคลื่อนตัวเข้ามา คว้าคางนาง แล้วจูบลงมาอีกครั้ง
นางเอนหนีหลบ สุดท้ายกลับถูกเขากดลงที่มุมโซฟา ไร้ทางหลบหนี
สวีจือเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงลืมขัดขืน จนกระทั่งชายหนุ่มหยุดลง เหลือบมองนางแล้วถาม "ยังจะมาหาเรื่องฉันอีกไหม?"