เวลาสี่ทุ่มครึ่ง หยางเสวี่ยกลับมาถึงห้องด้วยอารมณ์ดีเพราะชนะเงินมา
เธอเห็นสวีจือเอาหัวมุดฝังอยู่ในผ้าห่ม ก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปดึงคนออกมา แล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย "เธอเป็นไข้หรือเปล่าจือจือ หน้าแดงขนาดนี้?"
พูดจบก็ยื่นมือไปแตะหน้าผากสวีจือ "ท่า...จะร้อนๆ นะเนี่ย..."
สวีจือรีบหลบ มือกุมแก้มตัวเอง "ฉะ...ฉันไม่เป็นไร แค่ว่าพื้นห้องอุ่นเกินไป"
"ฉันว่านี่มันกำลังดีนี้นา" หยางเสวี่ยพูดไปเรื่อยเปื่อย เดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวเล็ก แล้วก็เห็นเบียร์บนโต๊ะกลมเล็ก กับคราบเหล้าที่เปื้อนเป็นวงกว้างบนพรม "เธอเล่นอะไรเนี่ย อาบน้ำเบียร์เหรอ?"
"เปล่า..." สวีจือพูด "ตอนดื่มมันหกใส่พรมไปหน่อยน่ะ"
"เธอดื่มกับคุณเหลียงเล็กเหรอ?" หยางเสวี่ยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฉันก็บอกแล้วไงว่าทำไมคุณเหลียงเล็กไม่มาเล่นด้วยกัน รีบกลับซะขนาดนั้น ที่แท้ก็คิดถึงเธอตลอด ตอนเที่ยงขอการ์ดห้องกับฉันรอบหนึ่ง พอตกเย็นก็ขออีกรอบ ยังจำได้อีกว่าต้องสั่งข้าวให้เธอ...เฮ้อ ฉันบอกแล้วว่าเมื่อย้ายห้องกับเขาไปดีกว่า ห้องเขาน่ะเป็นห้องสูทชั้นบนนะ ฉันยกเตียงเล็กๆ ของฉันให้เขาได้เลย ถ้าเธอคิดว่ามันไม่พอดีกัน จะได้เอาเตียงสองเตียงไปต่อกันก็ได้"
"เธอ..." สวีจือทั้งเขินทั้งโมโห "เธอพูดอะไรบ้าๆ น่ะ"
"ฉันไม่ได้พูดบ้าๆ ฉันพูดแต่เรื่องจริง" หยางเสวี่ยหยุดไปครู่หนึ่ง จ้องหน้าสวีจือราวกับค้นพบทวีปใหม่ "หน้าเธอแดงกว่าเดิมอีกแล้ว...เธอสองคนมีอะไรกันใช่ไหม?"
สวีจือเอาหน้ามุดลงไปในผ้าห่มอีกครั้ง
หยางเสวี่ยไม่รอช้า ขึ้นไปบนเตียงนอนเบียดกับสวีจือ "สารภาพมาตามตรง!"