คุณปู่เหลียงมองเธออย่างลึกซึ้ง "จิ่นโม่เด็กคนนี้ชะตากรรมลำบาก ข้ารู้ดี แต่ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีระเบียบวินัย เธอเป็นผู้หญิง ข้าเชื่อว่าเธอจะหวงแหนชื่อเสียงของตัวเองมากกว่า"
สวีจือรู้สึกอับอายและขายหน้าเหมือนถูกมองทะลุปรุโปร่ง จึงไม่พูดอะไรอีก
กลับถึงบ้าน ไม่มีใครอยู่บ้าน
เธอขึ้นไปที่ห้องของตัวเองบนชั้นสอง ในที่สุดก็เก็บข้าวของที่หอบมาจากโรงเรียนได้เรียบร้อย
จากกระเป๋าเดินทาง หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของเหลียงจิ่นโม่ขึ้นมา เธอมองมัน นิ่งไปนาน
เธอนึกถึงคำพูดของหยางเสวี่ย — ตระกูลเหลียงไม่ยุติธรรมกับเหลียงจิ่นโม่ แล้วให้เธอปฏิบัติต่อเขาอย่างยุติธรรม
แต่บนโลกนี้ ที่ไหนจะมีคำว่ายุติธรรม? ต่อเหลียงจิ่นโม่ก็เช่นนั้น ต่อเธอก็เช่นกัน มีเพียงเหลียงมู่จือเท่านั้น ที่เหมือนถูกโปรดปรานและให้อภัยเสมอ ต่อให้เขาก่อเรื่องวุ่นวาย ไม่ยอมถูกใครสั่งสอน แล้วมันจะเสียหายอะไร? พ่อแม่และคุณปู่ของเขาก็ยังจะจัดการสิ่งที่ดีที่สุดให้เขาเสมอ
ส่วนเธอ ที่ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังเหมือนเดินบนน้ำแข็งบางๆ มาหลายปี สุดท้ายแล้วได้อะไรติดมือบ้าง? ถึงจะไม่ได้หัวใจของเหลียงมู่จือ แต่กลับถูกตีตราว่าเป็นของเขา
ผู้คนมากมายคิดว่าพวกเขาเป็นคู่กัน ตอนนี้เขาสบายๆ หันหลังไปตามหาความสุขของตัวเองแล้ว แต่เธอกลับยังต้องก้มหน้าก้มหัว
ไม่มีใครคิดเพื่อเธอ
เธอรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องปิดบังความลับของเหลียงมู่จืออีกต่อไป ถึงเวลาแล้วที่จะจบเรื่องทั้งหมดนี้
ช่วงเย็น สวีเหอผิงและเจ้าเหนียนเฉี่ยวกลับมาด้วยกัน
เมื่อเห็นสวีจือลงบันไดมา ทั้งคู่ต่างประหลาดใจ
เจ้าเหนียนเฉี่ยวถามก่อน "จือจื่อ ทำไมเธอกลับมาแล้วล่ะ ไม่ได้บอกว่า ski resort ที่นั่นใหญ่มากหรือไง? ทำไมไปแค่สองวันก็กลับมา?"