เหลียงมู่จือกลับมาที่เมืองเหนือก่อนกำหนด เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจจะให้คนในครอบครัวรู้ เพราะวางแผนจะอยู่ดูแลเฉินจิ้งที่โรงพยาบาลสักสองสามวัน
แต่ไม่ทันไร บ่ายวันนี้เองก็ไปเจอเพื่อนของฟู่หว่านเหวินที่โรงพยาบาลเข้า
รอให้ข่าวลอดถึงหูพ่อแม่ ก็ยังดีกว่าสารภาพออกไปเองเสียก่อน
ทว่าเขากลับมาถึงบ้านก็พบว่าพ่อแม่ไม่อยู่ทั้งคู่ เขาอยู่ได้ไม่นานนัก เกิดอาการปิศาจสิงเดินออกมาจากบ้าน แล้วเผลอมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลสวี
เขาไม่รู้ว่าสวีจือกลับมาแล้วหรือยัง และถ้ากลับมาแล้ว เธอจะเล่าให้พ่อแม่ฟังว่าอย่างไร
เมื่อก่อนเขาหาเธอได้เสมอเพื่อซ้อมความเห็นให้ตรงกัน จะได้เก็บเรื่องเฉินจิ้งไว้เป็นความลับต่อไปได้ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปอย่างชัดเจน
เขาก้าวเดินไปมาหลายรอบ ยังคิดหาข้อสรุปไม่ได้ สวีจือก็เดินออกมาจากบ้าน เธอก้มหน้ารีบเดินตรงไปข้างหน้า
สวีจือถูกคนตี
รอยนิ้วมือห้านิ้วบนใบหน้าเธอชัดเจนมาก สมองเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ ยื่นมืออยากจะแตะ แต่เธอกลับหลบหนีทันที
เหลียงมู่จือตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งทะเลาะกันมา สวีจือยังลบช่องทางติดต่อของเขาทิ้งหมดแล้ว ท่าทีแบบนี้คือตั้งใจจะตัดขาดไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาตลอดไป
เขารู้สึกเสียหน้ามากขึ้นมาทันที มือที่ค้างอยู่กลางอากาศแข็งทื่อไปสองสามวินาที กำลังจะหดกลับ สวีจือก็ทำท่าจะเดินเลี่ยงเขาออกไปแล้ว
ด้วยความลน เขาคว้าข้อมือเธอไว้ทันที "ข้าถามอยู่นี่ ใครตีเจ้า?"