ภายในหูฟังเต็มไปด้วยเสียงรบกวนวุ่นวาย เห็นได้ชัดว่าทางนั้นกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด
จี้จ้างกดสายตาลงเล็กน้อย “ทางพวกนายเป็นยังไงบ้าง หนีออกมาได้ไหม?”
หลี่เจี้ยนกั๋วรีบตอบ “ที่เจอพวกเรามีแต่กอบลินตัวเล็ก ๆ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่! แต่มอนสเตอร์ระดับซูเปอร์สองตัวนั้นก็มาแล้วเหมือนกัน!”
จี้จ้างพูดว่า “พวกนายอ้อมกลับไปที่แอ่ง ขอแค่ถ่วงเวลาไว้ห้านาทีก็พอ ที่เหลือปล่อยให้ผมจัดการ”
“จี้จ้าง นายคิดจะทำยังไง? ถ้ามันเสี่ยงเกินไป พวกเราใช้เห็ดหมอกของเสี่ยวเซี่ยหนีออกจากดันเจี้ยนไปเลยดีกว่า บางทีอาจพอมีโอกาสรอดก็ได้!”
หลี่เจี้ยนกั๋วกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง เหงื่อท่วมไปทั้งตัว
ถ้าก่อนหน้านี้เขายังพอมีความหวังอยู่บ้างว่าจะเคลียร์ดันเจี้ยนได้
ตอนนี้ เมื่อมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ทั้งสองตัวเข้ามาใกล้ โดยเฉพาะเมื่อกลิ่นอายของราชาก็บลินแผ่ปกคลุมมาถึงบริเวณที่พวกเขาอยู่ ความหวังเพียงริบหรี่นั้นก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เพราะเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แทบไม่มีทางเอาชนะได้
ราชาก็บลินเป็นมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ชั้นแนวหน้า ส่วนพวกเขาเป็นเพียงมนุษย์ที่เพิ่งเอาชีวิตรอดมาได้ไม่กี่วัน ทั้งสองฝ่ายอยู่กันคนละระดับโดยสิ้นเชิง
ตอนนี้กระสุนของจี้จ้างก็หมดไปนานแล้ว ส่วนเซี่ยจูซวง ยอดฝีมือคนสำคัญ ก็ได้รับบาดเจ็บจนต้องถอนตัวจากการต่อสู้
หากมีเพียงพละกำลังในการต่อสู้ระยะประชิด พวกเขาจะเอาอะไรไปต่อกรกับคู่ต่อสู้แบบนี้?
โหวเต๋อถามด้วยเสียงสั่นเครือ “พี่จี้... นายมั่นใจจริง ๆ เหรอ?”
จี้จ้างตอบเสียงขรึมลงเล็กน้อย “ผมไม่รู้ ผมเองก็ไม่เคยสู้กับมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ แต่ยังไงก็ต้องลอง พวกนายถ่วงเวลาไว้ก่อนห้านาที แล้วค่อยล่อพวกมันมาที่แอ่ง”