เดินทางตามจ้าวเสี่ยวหลงไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็มาถึงลานจอดรถของหุบเขาแสงสนธยา
ที่นี่มียานพาหนะจอดอยู่เต็มไปหมด ดูเรียบง่ายและธรรมดาไปสักหน่อย
แต่สิ่งที่ทำให้จี้จ้างประหลาดใจมากคือ ค่ายของพันธมิตรซานไห่เริ่มสร้างอารยธรรมขั้นพื้นฐานขึ้นมาแล้ว
บนลานโล่งด้านหน้าลานจอด มีผู้รอดชีวิตสูงวัยจำนวนมากกำลังยุ่งวุ่นวายกันอยู่
ผู้หญิงรับผิดชอบทำอาหารและงานละเอียดต่าง ๆ
ส่วนผู้ชายใช้ไม้สร้างบ้านแบบง่ายที่สุด อีกทั้งยังถลุงแผ่นเหล็กกล้าและกลั่นน้ำมันดิบ
ตามที่จ้าวเสี่ยวหลงเล่า ตอนนี้คนกว่าครึ่งในพันธมิตรซานไห่ไม่ได้นอนในยานพาหนะกันแล้ว แต่ย้ายเข้าไปอยู่ในกระท่อมไม้แทน
แม้สภาพความเป็นอยู่จะยังค่อนข้างแย่ แต่ก็ดีกว่านอนในรถมาก
มองไปทั่ว ทุกคนกำลังทำงานกันอย่างคึกคักและเป็นระเบียบ
ไม่น่าแปลกใจที่มีคนมากมายยอมเข้าร่วมพันธมิตรซานไห่ การบริหารจัดการของพวกเขามีระบบจริง ๆ
หลังจอดยานพาหนะเรียบร้อย จ้าวเสี่ยวหลงก็พาจี้จ้างไปยังเต็นท์ใหญ่กลางค่าย เพื่อพบกับหลี่เจี้ยนกั๋วผู้เป็นตำนาน
เสื้อกั๊กลายพราง ชุดเกราะทางยุทธ์ ใบหน้าเหลี่ยมที่ดูสุขุมและน่าเชื่อถือ ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายทหารผู้คล่องแคล่วเด็ดขาด
“พี่เจี้ยนกั๋ว คนนี้คือจี้จ้างครับ”
จ้าวเสี่ยวหลงรีบแนะนำ
“จี้จ้าง สวัสดี ผมหลี่เจี้ยนกั๋ว”
หลี่เจี้ยนกั๋วลุกขึ้นทันที แล้วยื่นมือมาจับมือกับจี้จ้าง
จี้จ้างยิ้มพลางพยักหน้า “ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วครับ”
“เสี่ยวหลงคงเล่ารายละเอียดให้คุณฟังหมดแล้วใช่ไหม การลงดันเจี้ยนครั้งนี้เป็นครั้งแรกของพวกเรา ดังนั้นเราจึงอยากรับประกันความปลอดภัยให้ได้มากที่สุด”