สีหน้าของจี้จ้างเคร่งขรึมขึ้นทันที เขาพุ่งเข้าไปในป่าข้างทาง เลือกเส้นทางอ้อมเพื่อหลบเลี่ยงสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาลึกลับนั่น พร้อมมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงใต้อย่างรวดเร็ว
ฟึ่บ—!
ร่างของจี้จ้างเคลื่อนไหวว่องไวอย่างยิ่ง ทะยานผ่านป่าไปอย่างรวดเร็ว
แต่ที่นี่มีวัชพืชขึ้นหนาแน่นเกินไป ทั้งยังมีรากไม้และเถาวัลย์พันเกี่ยวกันไปทั่ว บางครั้งก็มีสัตว์ร้ายกับแมลงพิษซ่อนอยู่ข้างใน ทำให้ความเร็วในการเดินทางของเขาลดลงอย่างมาก
เขาจึงกระโดดขึ้นไปคว้าเถาวัลย์ที่ห้อยลงมาจากกลางอากาศ แล้วเริ่มโหนแกว่งไปมาเหมือนลิง
คราวนี้ความเร็วเพิ่มขึ้นมาก แถมยังให้ความรู้สึกสนุกสะใจราวกับกำลังทะยานไปมา
ระยะห่างเป็นเส้นตรงระหว่างทั้งสองฝ่ายเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว
ตึง ตึง ตึง—!
ตึง—
จี้จ้างได้ยินเสียงสั่นสะเทือนอันน่าสะพรึงจากระยะไม่ไกลอย่างชัดเจน ยากจะจินตนาการได้ว่าสิ่งมีชีวิตนั้นมีขนาดใหญ่โตเพียงใด
ในที่สุด ทั้งสองฝ่ายก็เคลื่อนผ่านกันไปในป่าภูเขา โดยมีระยะห่างกันเพียงหลายร้อยเมตร
จี้จ้างจงใจหยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายพบเห็น
ขณะเดียวกัน เขาเปิดใช้ดวงตาอินทรี มองไปยังตำแหน่งของอีกฝ่าย ผ่านผืนป่าทึบที่ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ เขาเห็นเงาดำขนาดมหึมาวูบผ่านไปอย่างไม่อาจต้านทาน ราวกับกวาดทุกสิ่งให้พังพินาศ
จี้จ้างหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นจึงออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าไปยังเป้าหมาย
โชคดีที่สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมานั่นส่งเสียงสั่นสะเทือนดังสนั่น จี้จ้างจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าเสียงจากการเคลื่อนไหวจะทำให้ถูกพบ เขาเร่งความเร็วเต็มกำลัง