เฉินเสี่ยวหนวนมองยานพาหนะอสูรเกราะเหล็กตรงหน้าที่ใหญ่โตเกินจริงอยู่นาน ก่อนจะพูดออกมาอย่างเหม่อลอยว่า “นี่... นี่คือยานพาหนะของคุณเหรอ?”
เมื่อครู่ตอนที่ยังเดินมาไม่ถึง เธอยังนึกว่าเป็นรถบรรทุกคันใหญ่เสียอีก
ในหมู่ผู้รอดชีวิต รถบรรทุกก็ถือเป็นยานพาหนะที่พบได้ยากแล้ว ใช้งานได้หลากหลายกว่ารถเก๋งธรรมดามาก จัดเป็นยานพาหนะชั้นดีระดับแนวหน้าเลยทีเดียว
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า... นี่จะเป็นบ้านล้อ!
นี่มันบ้านล้อเลยนะ!!!
เฉินเสี่ยวหนวน: “มีเตียงไหม?”
จี้จ้าง: “มี”
เฉินเสี่ยวหนวน: “มีห้องน้ำไหม?”
จี้จ้าง: “มี”
เฉินเสี่ยวหนวน: “มีครัวกับโต๊ะกินข้าวด้วยเหรอ?”
จี้จ้าง: “มีครบ แถมยังมีแอร์เซ็นทรัลกับตู้เย็นด้วย”
เฉินเสี่ยวหนวน: “……”
เธอมองยานพาหนะสุดหรูที่ครบครันทั้งความสะดวกสบาย ความปลอดภัย และการใช้งาน สุดท้ายก็แทบอิจฉาจนน้ำตาไหล!
ทั้งที่ทุกคนเริ่มต้นจากจุดเดียวกันแท้ ๆ!
ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้นะ!
ตัวเธอต้องนอนบนที่นั่งทุกวัน ใช้ชีวิตอย่างประหยัด อดตาหลับขับตานอนทำงาน กว่าจะอัปเกรดยานพาหนะเป็นขั้นสองได้ก็แทบแย่ แถมเพิ่งแก้ปัญหาเรื่องความปลอดภัยได้แบบพอถูไถ ส่วนคนเก่งตรงหน้ากลับใช้ชีวิตเหมือนคนยุคปัจจุบันไปแล้ว!
แล้วยังเกราะภายนอกที่ดูแข็งแกร่งนั่นอีก... ไหนจะป้อมปืนกลเหล็กหล่อบนหลังคา... แค่มองก็รู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยมแล้ว!
ตอนนี้เธอรู้สึกว่ายานปลาหัวพริกคันเล็กที่เคยภูมิใจนักหนา ไม่ต่างอะไรกับเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งไว้ในกองขยะ พอมาอยู่ต่อหน้าคุณชายผู้สูงศักดิ์ก็มีแต่ต้องละอายใจจนก้มหน้า
จี้จ้างตบไหล่เฉินเสี่ยวหนวนเบา ๆ “หนวนจื่อ คุณมีความฝันไหม? อยากมียานพาหนะแบบนี้หรือเปล่า?”