“พอได้แล้ว หยุดมือกันเถอะ”
เฉินโม่โบกมือให้พวก รปภ.
“คะ...ครับ!”
พวก รปภ.ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รีบเก็บกระบองแล้วถอยไปยืนเรียงกันอยู่ข้าง ๆ
แม้จะไม่ถูกซ้อมอีกแล้ว แต่อารมณ์ของสามีภรรยาเจียงวั่นหลินก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย
กลับยิ่งตึงเครียดกว่าเดิมเสียอีก
“เฉิน... เฉิน...”
เจียงวั่นหลินหมอบอยู่บนพื้น มองเฉินโม่ที่เดินเข้ามาทีละก้าว พูดประโยคให้เป็นคำไม่ได้สักประโยค
ส่วนสวี่ไห่เยี่ยนก็หมดแรงทรุดลงกับพื้น ร่างกายอ่อนปวกเปียก ใต้ตัวเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง แม้แต่ร้องไห้ก็ยังไม่กล้าส่งเสียง
“ไม่ต้องกลัว ตอนนี้พวกคุณยังไม่ตายหรอก” เฉินโม่หยุดยืน น้ำเสียงราบเรียบ
“เฮ้อ...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สามีภรรยาเจียงวั่นหลินก็ถอนหายใจออกมาในที่สุด
ขอแค่ไม่ตายก็พอ ขอแค่ไม่ตายก็พอแล้ว
“แต่นี่เป็นครั้งสุดท้าย ต่อไปถ้าพวกคุณยังกล้าคิดเล่นงานอีหนั่ว ยังกล้าบีบบังคับเธอแม้แต่นิดเดียว!”
“ฉันก็จะหมดความอดทน แล้วจับพวกคุณโยนลงทะเลไปเป็นอาหารปลา” เฉินโม่พูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
ได้ยินดังนั้น เจียงวั่นหลินก็รีบให้คำมั่น “ไม่แล้ว! ไม่มีทางทำอีกแน่นอน!”
“ใช่ ๆ ลูกเขยคนดี! เฉินโม่ คุณต่างหากที่เป็นลูกเขยคนดีของตระกูลเจียง!” สวี่ไห่เยี่ยนมองเขาพลางร้องไห้ “เมื่อก่อนพวกเราตาถั่วเอง! พวกเราผิดไปแล้ว! จะไม่ทำอีกแล้วจริง ๆ”
สามีภรรยาเจียงวั่นหลินรู้สึกผิดจริง ๆ
ถึงกับเสียใจแทบตาย!
ถ้ารู้แต่แรกว่าเฉินโม่เป็นยอดฝีมือเช่นนี้ ต่อให้พูดอย่างไรก็ไม่มีทางถอนหมั้นเด็ดขาด