ปากของหม่า กั๋วเฉิงพูดออกมาเองโดยควบคุมไม่ได้
แน่นอนว่าเป็นฝีมือของเฉินโม่
ที่จริง ตั้งแต่ตอนอู๋จิ่นเฉิงโผล่มากล่าวหาว่าใครบางคนเป็น “นักโทษหลบหนี”
เฉินโม่ก็รู้แล้วว่าไอ้หมอนี่จงใจเล่นงานเขา
เพื่อพิสูจน์ให้แน่ใจ เฉินโม่จึงร่ายคาถาเล็ก ๆ ใส่หม่า กั๋วเฉิง
คาถาวาจาสัจจะ!
ขอเพียงถูกคาถานี้
ไม่ว่าผู้ถูกสาปจะคิดอย่างไรในใจ ก็จะพูดความจริงออกมาโดยควบคุมตัวเองไม่ได้
เพียงแต่ไม่คิดเลยว่าอู๋จิ่นเฉิงอายุยังน้อย แต่กลับวางแผนชั่วร้ายได้ถึงเพียงนี้
ยังรู้จักยืมมือทางการมาเล่นงานเขาอีก!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้
ไอ้หมอนี่ก็มีแต่ต้องตาย!
คร้านจะคิดให้มากความ
เฉินโม่ยื่นมือคว้าจากระยะไกลทันที
“หึ่ง!”
แรงดูดไร้รูปร่างสายหนึ่งปะทุขึ้นฉับพลัน
วินาทีถัดมา
อู๋จิ่นเฉิงก็เหมือนลูกไก่ตัวน้อย
เท้าลอยพ้นพื้น เพียงชั่วอึดใจเดียวก็ถูกเฉินโม่บีบคอไว้ในมือ!
“หือ?”
“เชี่ย?”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้
ทำให้อู๋จิ่นเฉิงชะงักงัน
จากนั้นร่างกายก็เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ทำไมถึงสั่นน่ะหรือ?
เพราะเขารู้สึกว่า
ทั่วทั้งร่างถูกพลังอันน่าสะพรึงกลัวสะกดเอาไว้แน่น ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
อีกทั้งยังถูกเฉินโม่บีบคอจนทรมาน ราวกับหายใจแทบไม่ออก