“นักโทษหลบหนี?”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา
คนตระกูลตงทุกคนต่างทำหน้างุนงง
หันมองหน้ากันไปมา
“ใช่แล้ว!”
อู๋จิ่นเฉิงพยักหน้า ก่อนมองหม่า กั๋วเฉิงด้วยสีหน้าลำพองใจ “ท่านนายกสมาคม เชิญพูดเลยครับ ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นคนตระกูลตงหรือคนนอกก็อยู่กันพร้อมหน้า บอกมาสิครับว่าไอ้นักโทษหลบหนีคนนั้นเป็นใคร?”
ตงซูฮวาสูดหายใจลึก แล้วถามว่า “กั๋วเฉิง ที่เฉิงเฉิงพูดเป็นเรื่องจริงหรือ? มีนักโทษหลบหนีแฝงตัวเข้ามาในตระกูลตงของเราจริง ๆ หรือ?”
เมื่อได้ยินคำถามจากตงซูฮวาและอู๋จิ่นเฉิง
สายตาของทุกคนในที่นั้น
ก็หันไปจับจ้องหม่า กั๋วเฉิงพร้อมกัน
ทุกคนรอให้เขาเอ่ยปาก
แต่คำพูดต่อมาของหม่า กั๋วเฉิง
กลับทำให้ทุกคนงงยิ่งกว่าเดิม
หม่า กั๋วเฉิงพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ที่จริงไม่มีนักโทษหลบหนี วันนี้ผมพาคนมาที่นี่ ก็เพื่อช่วยเฉิงเฉิงจัดการคนที่ชื่อเฉินโม่”
“เรื่องนักโทษหลบหนีเป็นแค่ข้ออ้าง เพื่อให้ผมมีเหตุผลอันชอบธรรมในการจับเฉินโม่ไป”