“เธอ...”
เห็นเฉินโม่ทำท่าทางเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก
หลินหว่านเอ๋อร์ก็รู้ทันทีว่าเขาจงใจ
เขาเรียกเธอว่าเหลนสาวอีกแล้ว ฉวยโอกาสเอาเปรียบกันชัด ๆ
“เด็กคนนี้ พูดมาสิ”
เห็นเธอยังไม่ยอมพูด หลินชางไห่ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
“คุณปู่!”
หลินหว่านเอ๋อร์สูดหายใจลึก คิดว่าพูดความจริงทุกอย่างออกไปเลยคงดีกว่า
“จริง ๆ แล้วฉันรู้จักเฉินโม่ เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน! คนที่ถูกเข้าใจว่าเป็นสิ่งชั่วร้ายนั่นก็คือเฉินโม่”
พอได้ยินเช่นนั้น
ผู้อาวุโสหลินก็นิ่งอึ้ง “เพื่อนร่วมชั้น?”
เขาหันไปมองเฉินโม่
เมื่อเรื่องถูกเปิดเผยหมดแล้ว เฉินโม่ก็พูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา “เสี่ยวหลิน เธอพูดไม่ผิด เราอยู่ห้องเดียวกันจริง ๆ แต่ฉันไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายหรอก เรื่องละเอียดกลับไปถามหลานสาวนายเองก็แล้วกัน”
หลินชางไห่อ้าปากค้าง สมองยังตามเรื่องไม่ทัน
หลานสาวสุดที่รักของเขากับอาจารย์... เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันงั้นหรือ?
แต่แล้ว
หลังจากมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พลันเข้าใจ ใบหน้าแก่ ๆ เบิกบานขึ้นทันที
ดี!
ดีจริง ๆ!
หลานสาวของเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับอาจารย์ นั่นไม่ใช่ว่าเป็นโชคมหาศาลของหลานสาวหรอกหรือ?
“ดีจริง ๆ อาจารย์ เรื่องนี้กลายเป็นความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ไปเสียได้ ไม่คิดเลยว่าเรื่องนั้นจะเป็นฝีมือของท่าน แบบนี้ก็ไม่แปลกแล้ว”
หลินชางไห่สงบใจลง ก่อนจะถอนหายใจด้วยความรู้สึก
พูดจบ เขาก็หันไปมองหลินหว่านเอ๋อร์ สีหน้าจริงจังขึ้น น้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน