“ตูม!”
พอได้ยินคำว่า “สวนเทคโนโลยีไป่เซิ่ง” เด็กสาวก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาทันที
ราวกับนึกถึงขุมนรกบนดินบางแห่งขึ้นมาได้
“ดูท่าจะใช่แล้ว”
เฉินโม่เห็นเธอตกใจถึงเพียงนี้ ก็รู้ทันทีว่าคงเป็นที่นั่นแน่
เขามีสีหน้าสงบนิ่ง เอ่ยเสียงเรียบว่า “ไม่ต้องกลัว เมื่อครู่ฉันใช้จิตสัมผัสตรวจดูแล้ว ข้างในมีคนที่ถูกขังอยู่แบบเธออย่างน้อยหลายร้อยคน!”
“ตอนนี้ฉันจะไปช่วยคนพวกนั้นออกมา แล้วก็จัดการเขตนั้นทิ้งเสีย เธอจะอยู่ที่นี่ หรือไปกับพวกเราล่ะ?”
“ฉัน... ฉัน...”
เด็กสาวหวาดกลัวจนถอยกรูด พูดตะกุกตะกักอยู่นานก็เปล่งคำพูดไม่ออก
เธอไม่อยากไป และยิ่งไม่กล้าไป!
กว่าจะหนีออกมาจากถ้ำปีศาจนั่นได้ก็แทบเอาชีวิตไม่รอด มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าต้องผ่านอะไรมาบ้าง
แม้ชายที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งดูราวกับเซียนจะบอกว่าจะไปช่วยทุกคน แต่เพียงนึกถึงสถานที่ราวกับนรกแห่งนั้น ขาทั้งสองข้างของเธอก็อ่อนจนยืนไม่ไหว
แน่นอนว่า
หากให้เธออยู่ที่นี่คนเดียว เธอก็กลัวเหมือนกัน
กลัวว่าเฉินโม่กับพวกจะจากไปแล้วไม่กลับมาสนใจเธออีก
ตงอวี้จิงมองเด็กสาวที่ตัวสั่นงันงกอยู่ข้าง ๆ แววตางดงามจับใจเต็มไปด้วยความสงสาร
ต้องถูกทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมมามากแค่ไหนกัน ถึงทำให้คนเป็น ๆ หวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้?
แค่เอ่ยชื่อสถานที่นั้นขึ้นมา ร่างก็ทรุดลงไปแล้วหรือ?
เฉินโม่เห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้า
คร้านจะคิดให้มากความ เขาดีดนิ้วเบา ๆ