เฉินโม่ทอดสายตามองหลงเทียนสิง «จางหลิงซงก็ดูเหมือนจะช่วยอะไรเจ้าไม่ได้ ยังมีใครอีกไหม?»
«นี่...»
ใบหน้าของหลงเทียนสิงซีดขาวราวกระดาษ
แววตาหม่นแสงลงอย่างสิ้นเชิง
ไม่มีใครแล้ว
คราวนี้ไม่มีใครเหลือจริง ๆ
เฉินโม่ถึงกับทำลายตระกูลมู่หรงได้
ต่อให้เชิญเทพลงมา ก็ทำอะไรเฉินโม่ไม่ได้แม้แต่น้อย
«เฉินโม่...»
หลงเทียนสิงสิ้นหวังอย่างแท้จริง
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย
เขาก็ยังไม่อยากตาย
อดไม่ได้ที่จะร่ำไห้ น้ำตานองหน้า พลางอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง «คุณ...คุณไว้ชีวิตผมกับลูกชายได้ไหม? ผม...พวกเราผิดไปแล้ว...พวกเรา...»
ขณะที่เขากำลังพูด เฉินโม่ก็ยกมือขวาขึ้น
เขาคร้านจะฟังคำพูดไร้สาระของอีกฝ่าย
«ในเมื่อไม่มีใครแล้ว ก็ไปได้แล้ว รีบไปหน่อยจะได้ตามประมุขมังกรทัน»
พูดจบ เฉินโม่ก็ฟาดมือลง
«ปัง! ปัง!»
เสียงระเบิดดังสนั่นสองครั้ง
ศีรษะของหลงเทียนสิงกับหลงเส้าคุนแตกกระจายเป็นหมอกโลหิตในพริบตา ราวกับแตงโมเละ ๆ
เมื่อเห็นพ่อลูกตระกูลหลงตายอย่างอนาถ