“ฉันรอนายตั้งนานแล้ว รีบไปกันเถอะ ไปที่สนามกีฬาเร็ว! เก้าโมงครึ่งวงเอ็นบีจะแสดงตรงเวลา ถ้าไปช้า เราคงไม่ได้ที่นั่งดี ๆ แน่!”
หวังพั่งจื่อตื่นเต้นสุดขีด จึงยื่นมือไปดึงเฉินโม่ทันที
เฉินโม่สะบัดมือหวังพั่งจื่อออก “หมายความว่ายังไง? เช้านี้ไม่มีเรียนหรือไง?”
“เหล่าโม่ วันนี้วันสำคัญขนาดนี้ ใครจะไปเรียนกันล่ะ แม้แต่อาจารย์ที่ปรึกษายังไปดูวอนยองเลย!” หวังพั่งจื่อพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
เฉินโม่ “……”
“พั่งจื่อ นายไปเถอะ ฉันไม่ไปหรอก” เฉินโม่ตอบ
“หา?”
หวังพั่งจื่อเลิกคิ้ว “ทำไมล่ะ เหล่าโม่ ถ้านายไม่ไป ห้องเรียนก็เหลือคนเดียว เหงาแย่เลย ไม่สู้ไปเบียดดูให้ครึกครื้นดีกว่า!”
“อยู่คนเดียวก็ดีแล้ว จะได้อ่านนิยายเงียบ ๆ สักพัก”
เฉินโม่พูดเรียบ ๆ ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอปนิยายมะเขือเทศ แล้วเริ่มอ่าน
หวังพั่งจื่อเห็นท่าทางแบบนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ก็ได้ เหล่าโม่ ถ้านายไม่ไปก็ช่างเถอะ ฉันไปแย่งที่นั่งแถวหน้าแล้วนะ!”
“ไปเถอะ” เฉินโม่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา
หวังพั่งจื่อไม่รอช้า วิ่งหายไปในพริบตา
…………
ขณะนั้น สนามกีฬามหาวิทยาลัยเจียงเป่ยมีผู้คนแน่นขนัด เสียงฆ้องกลองดังกึกก้องไปทั่ว
วันนี้เป็นงานฉลองครบรอบหนึ่งร้อยปีของมหาวิทยาลัยเจียงเป่ย กำหนดการแสดงอัดแน่นเต็มเหยียด
แน่นอนว่าสำหรับนักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัยแล้ว
การแสดงสำคัญที่สุด
ย่อมเป็นการขึ้นเวทีของ “วงเอ็นบี” วงดังจากเกาหลี
กว่ามหาวิทยาลัยจะเชิญพวกเธอมาได้ต้องทุ่มเทไม่น้อย
ตอนนี้ทั่วทั้งสนามกีฬาเต็มไปด้วยผู้คน
มีทั้งนักศึกษา อาจารย์ที่ปรึกษา กระทั่งคนนอกมหาวิทยาลัยก็ยังแอบปะปนเข้ามา