“ฮี่ ๆ… เหล่าโม่ นายก็รู้นี่ บ้านฉันเปิดร้านอาหาร”
หวังพั่งจื่อถูมือไปมา ใบหน้าอวบอ้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“วันที่ 2 เดือนหน้า ก็คือมะรืนนี้”
“ดาราดังวอนยองจะมาที่มหาวิทยาลัยเจียงเป่ยของเราแล้ว”
“ถ้านายคว้าวอนยองมาได้…”
หวังพั่งจื่อชะงักไป ก่อนยิ้มประจบประแจง “ช่วยพาเธอ…มากินข้าวที่ร้านบ้านฉัน แล้วช่วยโปรโมตร้านให้หน่อยได้ไหม?”
เฉินโม่: “??”
ใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
คว้าวอนยองมาได้งั้นเหรอ?
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!
ฉันไม่ใช่ม้าพันธุ์ดีที่กำลังติดสัดเสียหน่อย จะเห็นผู้หญิงคนไหนก็ต้องคว้ามาให้ได้ยังไง?
“เหล่าโม่ วางใจเถอะ!”
หวังพั่งจื่อตบอกอวบใหญ่ รับรองอย่างหนักแน่น “นายก็รู้นี่ ฉันเป็นคนจากมณฑลเป่ยเหอ!”
“แป้งยัดไส้เนื้อลาของบ้านเราเป็นของแท้แน่นอน อร่อยแน่นอน!”
“รับรองว่านายกับวอนยองมากินแล้วจะน้ำลายสอ ติดใจจนวางไม่ลง กินครั้งเดียวก็อยากกินครั้งที่สอง…”
เฉินโม่ทนฟังต่อไม่ไหว “ไสหัวไป ๆ รีบไปให้พ้น”
กินบ้าอะไรกัน
ถ้าวอนยองมาจริง อย่างมากเขาก็แค่ตรวจดูว่าเธอมีสภาพกายพิเศษหรือเปล่า
ถ้าใช่ ค่อยว่ากันอีกที
ถ้าไม่ใช่ เขาก็ไม่มีทางไปข้องเกี่ยวกับนักแสดงคนหนึ่งอยู่แล้ว
“โธ่ เหล่าโม่ อย่าเพิ่งโมโหสิ ฉันแค่คิดว่านายมีเสน่ห์มากต่างหาก ถ้านายลงมือ จีบวอนยองติดแน่ ๆ” หวังพั่งจื่อยิ้มเจื่อน ๆ พลางเอาใจ