“นี่...”
เหล่านักบำเพ็ญแคว้นหลงทั้งสนามต่างตะลึงงัน
“ฮ่า ๆ ๆ!”
เมื่อเห็นหลินชางไห่และคนอื่น ๆ มีสีหน้าเช่นนั้น ยามาดะก็หัวเราะออกมาอย่างเต็มเสียง
“ไม่ต้องตกใจ ไม่ต้องแปลกใจไป”
“แคว้นหลงของพวกเจ้ามีสุภาษิตโบราณอยู่คำหนึ่ง เรียกว่า ตั๊กแตนจับจักจั่น นกขมิ้นรออยู่ด้านหลัง!”
“บอกตามตรง ตอนที่พวกเจ้าประจันหน้ากับเผ่าโลหิตเมื่อครู่ พวกเราก็ซ่อนตัวอยู่ใต้ทะเล แอบวางค่ายกลสืบทอดของจักรวรรดิญี่ปุ่นน้อย ‘ค่ายกลผนึกฟ้าตัดขาดวิญญาณ’ ไว้แล้ว!”
ยามาดะอธิบายด้วยสีหน้าเยาะเย้ย “พูดไปแล้ว ข้ายังต้องขอบคุณพวกเจ้าให้ดีด้วยซ้ำ!”
“ค่ายกลนี้ผนึกได้แค่พลังวิญญาณของผู้บำเพ็ญ แต่ไม่มีผลกับเผ่าโลหิต”
“เดิมทีพวกเราซ่อนอยู่ในที่ลับ ตั้งใจจะรอให้พวกเจ้าสู้กันจนบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย แล้วค่อยออกแรงจัดการเผ่าโลหิตที่เหลืออยู่”
“ไม่นึกเลยว่าเจ้าพวกโง่อย่างพวกเจ้า จะใช้ยันต์แผ่นเดียวช่วยพวกเราควบคุมเผ่าโลหิตที่รับมือยากที่สุดได้หมด!”
“ตอนนี้เผ่าโลหิตกลายเป็นพวกไร้ประโยชน์ ส่วนพวกเจ้าก็ถูกผนึกพลังวิญญาณไว้ ไม่ต่างจากปลาเป็น ๆ บนเขียง จะบีบจะขยำอย่างไรก็ได้ ฮ่า ๆ ๆ!”