แม้แต่ตงอวี้จิงที่เงียบมาตลอด
เวลานี้ยังเริ่มนั่งไม่ติด
เดิมทีคิดว่าเฉินโม่ฆ่าหลงเส้าคุนก็จบเรื่องแล้ว
ใครจะคิดว่าเขาไม่เพียงจะฆ่าหลงเส้าคุน แต่ยังคิดจะจัดการตระกูลหลงไปพร้อมกันด้วย?
นี่ไม่ใช่แค่ความแค้นส่วนตัวธรรมดาแล้ว
แต่มันคือการท้าทายตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในแคว้นหลง!
ส่วนผู้อาวุโสหม่าเบิกตากว้างจนแทบถลน ยืนตะลึงพูดไม่ออกสักคำ
เขามีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้
ก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ที่มีคนหยิ่งผยองถึงเพียงนี้ กล้าท้าทายตระกูลหลงแบบนี้
ต้องรู้ก่อนว่า ต่อให้เป็นเซียนจากภูเขาคุนหลุนและเกาะเซียนเผิงไหล ก็ยังไม่กล้าหาเรื่องตระกูลหลงเช่นนี้!
ส่วนหลงเส้าคุนที่เหลือเพียงศีรษะ
กลับไม่ได้คิดอะไรมากนัก
ร่างกายหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงหัวอยู่ตรงนี้
ถึงตอนนี้เขาจะยังมีชีวิตอยู่
แต่จะมีชีวิตต่อไปได้อีกนานแค่ไหนกัน?
อีกเดี๋ยวก็ต้องตายอยู่แล้ว เขายังจะมีอารมณ์ไปคิดเรื่องอื่นได้อย่างไร?
ในดวงตาคู่นั้นมีเพียงความเสียใจ ไม่มีอย่างอื่นอีก
ถ้ารู้ว่าจะลงเอยแบบนี้
ต่อให้ตีให้ตาย เขาก็จะไม่หาเรื่องใส่ตัวเด็ดขาด!
แต่ถึงอย่างไร
เรื่องนี้ก็โทษเขาคนเดียวไม่ได้
เพราะคนปกติที่ไหนจะคิดว่าเฉินโม่จะเก่งกาจขนาดนี้?
“หืม?”
เฉินโม่เลิกคิ้วมองหลงเส้าคุน เห็นอีกฝ่ายเงียบไม่พูดเสียที จึงอดถามไม่ได้ “ทำไม ไม่โทรเหรอ?”