“หืม?”
จู่ ๆ ก็มีคนปรากฏตัวขึ้น
ทำให้ทุกคนที่กำลังตกตะลึงอยู่แล้ว ยิ่งตื่นตะลึงเข้าไปใหญ่
แทบทุกคน
ต่างจับจ้องไปที่เฉินโม่
“เชี่ย... เฉินโม่!”
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนขึ้นมาก่อน
ชั่วพริบตาเดียว ทุกคนเบิกตาแทบถลน
“เชี่ย ตัวจริงด้วย!”
“พระเจ้า เขามาได้ยังไง! เมื่อกี้ฉันแค่กะพริบตาเอง ทำไมจู่ ๆ เขาก็โผล่มาได้ล่ะ?”
เหล่านักศึกษาต่างมีสีหน้าเหลือเชื่อ
นี่มันมายากลหรือไง?
หรือว่าเห็นผีกันแน่!
กลางวันแสก ๆ คนเป็น ๆ กลับเคลื่อนย้ายพริบตามาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยเนี่ยนะ?
เมื่อเทียบกับความตกตะลึงของเหล่านักศึกษาแล้ว หวังพั่งจื่อกลับดูสงบกว่าไม่น้อย
เขาเคยเห็นเหล่าโม่เคลื่อนย้ายพริบตามากับตาตัวเอง
แต่เหล่าโม่มาที่นี่ทำไม?
เดี๋ยวก่อน...
หวังพั่งจื่อนึกขึ้นได้ฉับพลัน
มือของผู้อาวุโสหม่าก่อนหน้านี้ หรือว่าเหล่าโม่เป็นคนระเบิดมัน?
ส่วนหลงเส้าคุน
เมื่อได้ยินคำพูดของเหล่านักศึกษา เขาก็รู้ว่าคนตรงหน้าคือเฉินโม่
เพียงแต่ไม่คิดว่า
เจ้าหมอนี่จะรับมือยากกว่าที่เขาคาดไว้มาก
การปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ
วิธีการเช่นนี้
นอกจากประมุขมังกรแล้ว
เขายังไม่เคยเห็นใครในแคว้นหลงทำได้อีก
“แกคือเฉินโม่?”
หลงเส้าคุนตั้งสติได้ สีหน้าหม่นคล้ำขณะถามเฉินโม่
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ถูกวิธีปรากฏตัวของเฉินโม่ทำให้ตกใจ
อย่างไรเสีย เขาก็เป็นคนตระกูลหลง
เขามั่นใจว่าในแคว้นหลง ไม่ว่าแกจะเป็นใคร มีฐานะอะไร หรือเก่งกาจแค่ไหน!
ก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องคนตระกูลหลง!
แต่...
วินาทีต่อมา เขาก็พบว่าตัวเองมั่นใจเกินไปแล้ว
เพราะเฉินโม่ลงมือ
ทันทีที่หลงเส้าคุนพูดจบ เฉินโม่ก็โบกมือ
จากนั้น
ก็มีเสียง “ปัง!” ดังขึ้นอีกครั้ง
มือขวาของหลงเส้าคุนระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิต!
“อ๊าก!!!”
คราวนี้ไม่ใช่แค่ผู้อาวุโสหม่า แม้แต่คุณชายหลงก็เจ็บจนกัดฟันแน่น
เขากรีดร้องราวกับหมูถูกเชือด