หญิงสาวสวมหน้ากากจิ้งจอกขาวเอ่ยเสียงเย็นเรียบ ไม่ดังนัก แต่กลับทำให้ทั้งงานเงียบกริบ
ทุกคนชะงักไปเล็กน้อย แล้วหันมองตามเสียง
ไม่จริงน่า?
ของเก่าพัง ๆ ชิ้นนี้ เธอก็เอาด้วยเหรอ?
หลินชางไห่เองก็หันไปมองเช่นกัน รู้สึกกดดันขึ้นมาไม่น้อย
ส่วนเฉินโม่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย เตือนหลินชางไห่ว่า “เสี่ยวหลิน มัวอึ้งอะไรอยู่ล่ะ เพิ่มราคา”
“ได้ครับ อาจารย์!”
หลินชางไห่ได้สติ รีบยกป้ายขึ้น
“หนึ่งพันหนึ่งร้อยล้าน”
คราวนี้ทุกคนชะงักกันอีกครั้ง
อะไรกันเนี่ย?
ของเก่าพัง ๆ ชิ้นเดียว ยังแย่งกันด้วยเหรอ?
อีกด้านหนึ่ง
หญิงสาวสวมหน้ากากจิ้งจอกขาวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ข้างกายนางมีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ เขาสวมหน้ากากเช่นกัน ท่วงท่าสุขุมหนักแน่น เมื่อได้ยินราคาก็ชะงักไป
ชายผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือลู่เฉิงเยว่ รองประธานสมาคมวิถียุทธ์เจียงเป่ย
“น่าขันจริง ๆ ของเก่าพัง ๆ ชิ้นเดียว ยังจะมาแย่งกับเราอีก?”
“ชิงเสวี่ย เราจะเอายังไงดี เพิ่มอีกไหม?”
ลู่เฉิงเยว่มองไปทางเฉินโม่แล้วอดพูดไม่ได้
หญิงสาวสวมหน้ากากจิ้งจอกขาวผู้นี้มีนามว่าชิงเสวี่ย เป็นผู้ช่วยคนสนิทของประธานสมาคมวิถียุทธ์
คราวนี้ทั้งสองมาร่วมงานประมูลตามคำฝากฝังของประธาน เพื่อรวบรวมของล้ำค่าให้สมาคม