“หา?”
หลี่ฉินเจินขาอ่อน มือคว้ามือเฉินโม่ไว้แน่น “เสี่ยวโม่ แย่แล้ว มีคนตาย ครอบครัวเราต้องเจอเรื่องใหญ่แน่”
เฉินโม่พลิกมือมากุมมือมารดาไว้ แววตาอ่อนโยนลง “แม่ ไม่ต้องกลัว พวกนั้นเป็นคนชั่วที่ทำเรื่องเลวร้ายมานับไม่ถ้วน มือเปื้อนเลือด ตายไปก็สมควรแล้ว”
“ผมพูดเหมือนเดิม ใครกล้ารังแกพวกแม่ คนนั้นก็ต้องตาย!”
เฉินโม่เย็นชาราวน้ำแข็งกับคนนอก มีเพียงบิดามารดาเท่านั้นที่ยังได้รับความอบอุ่นจากส่วนลึกในใจของเขา
เมื่อเห็นดวงตาสงบนิ่งแต่เปี่ยมพลังของลูกชาย เฉินจั้นกั๋วก็สะท้านใจขึ้นมาทันที
เขาสูดหายใจลึก ข่มความสับสนในใจลง แล้วปลอบภรรยา “ฉินเจิน อย่าร้องไห้เลย!”
“เสี่ยวโม่พูดถูก! พวกสารเลวนี่รังแกกันเกินไปแล้ว ถ้าลูกชายเราไม่มีฝีมือ วันนี้พวกเราคงถูกเล่นงานจนไม่รู้จะเป็นยังไง!”
พูดจบ เฉินจั้นกั๋วก็หันไปมองลูกชายอย่างพอใจ “เสี่ยวโม่ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เขากำลังปกป้องครอบครัวของเรา!”
หลี่ฉินเจินเช็ดน้ำตา เสียงสั่นเครือ “แม่รู้ว่าเสี่ยวโม่ทำเพื่อพวกเรา แต่...แต่ฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตนะ! ถ้าเกิดว่า...”
“ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ผมรับผิดเอง”
เฉินจั้นกั๋วมีสีหน้าจริงจัง “อย่างมากผมก็ไปรับโทษแทน! แก่จนปูนนี้แล้วผมไม่เป็นไร แต่ชีวิตของเสี่ยวโม่เพิ่งเริ่มต้น จะให้พังเพราะเศษสวะพวกนั้นไม่ได้เด็ดขาด!”
เมื่อได้ยินคำพูดที่พ่อปกป้องลูกอย่างสุดกำลัง
จิตใจที่สงบนิ่งดุจสายน้ำของเฉินโม่ก็พลันเกิดระลอกคลื่นขึ้นเล็กน้อย
เขาผ่านร้อนผ่านหนาวในโลกบำเพ็ญเซียนมาถึง 500 ปี พบเห็นเล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงมานับไม่ถ้วน!